ოცნებას კაცი არ მოუკლავსო ნათქვამია და ვეთანხმები კიდეც! ოცნება არსებობს რელური და არარეალური, ანუ ოცნება რომელიც შეიძლება ახდეს და ოცნება რომელიც ფანტაზიასთან უფრო ახლოსაა ვიდრე რეალობასთან, თუმცა არსებობს მესამე ვარიანტიც,

არვიცი როდემდე გაგრძელდება ასე...

გამოგიტყდებით და გეტყვით,რომ მეც ბევრი მიწერია ჩემი "გრძნობების" შესახებ.ბევრი მიწერია ისევე როგორც ბევრ გოგოს,იცით რატომ? იმიტომ რომ ეს ჩვენთვის პირველია ..პირველია როგორც სიყვარული ასევე იმედგაცრუება

გავექეცი სამყაროს ..მოვწყდი ყოველდღიურობას.. და მარტო დავრჩი იდუმალ სივრცეში..ჩემს სამყაროში.. ეს ის ადგილია რომელსაც ხშირად ვსტუმრობ.. სადაც მარტო ვარ..რომელიც მხოლოდ მე მაბედნიერებს..სამყარო რომელიც ჩემი სიხარულის და ტკივილის სკივრია.

28დადგა იანვრის შეყვარებულიც გამიჩნდა
გამიჩნდა და ერთი რამ მითხრა
ჩემი ცხოვების ვარდი ხარ
მისი სიტყვები მათბობდა
მისი ალერსი მათრობდა.
და მერე რაღაცა იყო
თან ჩემი გულიც გაიყო

ოცნება ზღაპრული სამყაროა,წუთიერი ბედნიერებაა.თუ ადამიანს ოცნების უნარი არა აქვს,ის მეცხრე ცაზე არასოდეს ყოფილა,ბედნიერად არ უგრძვნია თავი.ამბობენ,ადამიანი რომ იბადება მისი ბედის წერილიც მაშინვე იწერება და მისი განუყრელიაო.მართალია,საკუთარ ბედის წერას ვერსად გაექცევი.

სიჩუმეშია ყველაფერი,რისი მოსმენაც მინდა.სიბნელეშია ყველაფერი,რის დანახვაზეც ვოცნებობ.მარტოობაა ჩემი ერგული მეგობარი.
მხოლოდ სიგიჟეში ვპოულობ ჩემს თავს და მხოლოდ უბედურებაში ვპოულობ ბედნიერებას…არეულობაა ჩემი სიმშვიდე და სიგიჟე–გენიოსობა…ამოუხსნელი არის ნათელი და ნათელი–ამოუხსნელი…

იდუმალი,როგორც ჯოკონდას ღიმილი.
ცივი,როგორც ყინული.
უემოციო,როგორც მელანქოლია.
მე ვიფანტები…

წვეთი…ერთი პატარა წვეთი.
უკვე ბევჯერ აორთქლებული და ღრუბლებს შეფარებული,ისევ ახალ ადამიანად ქცეული და ოკეანეში დაბრუნებული.
რა არ გადამხდენია ამ ერთ წვეთ ცხოვრებაში.
ფიფქიც ვყოფილვარ ბავშვის მუჭში ჩამდნარი. მერე ტალახად ქცეულ ჩემს სხეულზე ბევრ ადამიანს დაუბიჯებია უმოწყალოდ და მილიონ წყლის ბურთულად დავუშლივარ.
ნამიც ვყოფილვარ…დილით მწვანე ბალახზე დასვენებულს მზის სხივი მხვდებოდა და მაღვიძებდა.მერე თავისთან მივყავდი…

მე პატარა ვიყავი დედამ რომ აქ მომიყვანა.ყველაფერი კი ასე დაიწყო…
მამა სვამდა.როცა მთვრალი მოდიოდა სახლში დედას სცემდა.მე მაგიდის ქვეშ ვიმალებოდი და ვტიროდი ან კედელს ვუბრახუნებდი ხელებს.
მახსოვს დედას დალურჯებული სხეული,დასიებული ცრემლიანი თვალები.
მამაც მახსოვს.ცხოველის თვალებით და იაფასიანი არყის სუნით აყროლებული.მისგან მხოლოდ ცუდი მოგონებები დამრჩა შრამად მეხსიერებაში.
ერთ დღესაც მამამ დაგვტოვა.