ეხლა ღამის ორი საათია,ვწევარ,ვწერ,აღსარებას,რომელსაც მღვდელს არ ვაბარებ,არამედ ვაბარებ ხალხს.ხვალ დილას როცა ჩემს გვამს ნახავენ,წაიკითხავენ ამ ჩემს მონანიებას.
მე არ ვარ სუსტი ადამიანი,რადგან თავს ვიკლავ,პირიქით-მე ძლიერი ვარ რადგან ამ ცხოვრებაში ორი რამ რაც ძვირფასი მქონდა დავთმე სიყვარული და სიცოცხლე.მე სიყვარული როცა დავკარგე მშინ დავკარგე ცხოვრების არსი და სიცოცხლეს ვთმობ იმიტომ,რომ ზემოთ სიყვარული მელოდება,ადამიანი,რომელიც ძალიან მენატრება და მიყვარს.

-სად ხარ?
-იქ სადაც ბოლოს დამტოვე ... (მუზა)
-დაგტოვე??
-ჰოო ... დამტოვე !!.
-არა !! ეს თავად მიმატოვე !!
-ჰმ ... უმადურო ))
-მე შენ დაგეძებ ... მას შემდეგ რაც ... რაც...
-ჰოოო ... რააც??

დავიღალე დამღალა ამ ფარსმა ამ საშინლმა თამაშმა ამდენი დამცირების ატანამ... ყველა წუწუნობს, ყველას რაღაც ტკივა, ყველა რაღაცას განიცდის მე მათ ვუსმენ ისინი მე არ მისმენენ, არა არც აინტერესებთ რატო ვარ მე ჩუმად...

და ისევ არაფრობა, ისევ დუმილი, ისევ წარსულთან ჭიდილი, ამით იწყება ყველაფერიო, ესაა ყველაფერიო, ამას ვეჩვევითო და მერე ვისაკუთრებთო... გაზაფხული, ზაფხული, შემოდგომა, ზამთარი. წლის 4 სეზონი რომელიც უამრავი ტკივილითაა სავსე, არ განირჩევიან, ვერგანარჩევ...

"არაფერი"- ეს სიტყვა დიდი მნიშვნელობისაა,მასში იმალება ყველა სხვა სიტყვის საწყისი ფორმა,გულის ტკენა,სიმარტოვე,ცრემლები,საყვარელი ადამიანის დაკარგვა,შემდეგ მოდიან კითხვები,რა გჭირს?პასუხია:არაფერი!

ერთხელ ... მიწაზე ყველა ადამიანურმა გრძნობამ და თვისებამ ერთად მოიყარა თავი, სიგიჟემ თქვა: დამალობანა ვითამაშოთო. სიმართლე არ დაიმალა, მაინც მიპოვიანო, სიცრუე ცისარტყელაში დაიმალა, სინამდვილე - ოკეანეში, სიზარმაცე - ყველაზე ახლოს

ყოველი სიტყვა ხამურია,მხოლოდ ხმაური,უაზრო ბგერების ნაზავი, კლდიდან ქვების ჩამოშლას ჰგავს შენი სიტყვები.. avtori : me )))

მენატრები, ღმერთო როგორ მენატრები! გულის ტკივილამდე, სულის კივილამდე...ტირილამდე...კივილამდე...ვგიჟდები გესმის? როცა ჩემთან არ ხარ ვგრძნობ და ვაცნობიერებ, რომ ჩემთვის ძალიან ძვირფასი, მნიშვნელოვანი, ძალიან საყვარელი ადამიანი ხარ, ბოლომდე ვაცნობიერებ იმას, რომ უშენოდ ცხოვრება არ შემიძლია, შენით ვსულდგმულობ, შენით ვსუნთქავ, შენით და შენთვის ვარსებობ!