–თან..ფული სჭირდება წიგნის გამოშვებას..
–ფულზე გამახსენდა..მუშაობა უნდა დავიწყო..
–იცი მეც მაქვს რაღაც სათქმელი
–რა?

მე თქვენ მიყვარხართ ადამიანებო მერე რა,რომ არ ხართ ისეთები როგორებიც მინდა რომ იყოთ,მერე რა,რომ არ ვარ ისეთი,როგორსაც მიიღებდით და ისურვბდით...მერე რა,რომ ძალით გიყვარვართ,ძალით იცინით,ძალით გწამთ,მერე რა,რომ რელიგიის ნიღბათ ამოფარებული ფანატიკოსები ხართ,მერე რა, თუ ძალით კეთილები ხართ,მერე რა თუ ახლა გამირიმებთ,ორ ნაბიჯში კი გამლანძღავთ.მერე რა,თუ სიყვარული გააუფასურეთ მერე რა,თუ 30 ვერცხლად ნებისმიერს გაყიდით,მერე რა..მერე რა,რომ ნაცრისფერები ხართ,მერე რა,რომ ერთ ნათელ ფერსაც კი ანათემას

ერთ დღეს მეგობრები ერთად შევიკრიბეთ, მე არანაირად არ მინდოდა წასვლა მაგრამ ძალით წამიყვანეს ცოტა გულს გადააყოლებო. იქ იკაც იყო, ძალიან გაუხარდა ჩემი ნახვა, თვალები გაუბრწყინდა და ლექსიც კი წამიკითხა, საერთოდ უყვარდა ლექსების წერა, ჩვენს სამეგობროში ერთი პოეტი იყო. . . . . .

მიწის შუა გულში,მთის თოვლივით ქათქათა მარმარილოს კლდე მდგარა,მეცხრე ცამდე ამაღლებული,ზვიადი,სასტიკი,მიუკარებელი. კლდის წვერზე,თურმე, კაცთმოყვარეობის ფილოსოფიური ვარდი ხარობდა

შუა ივლისი.
თეთრ ხიდთან,რიონის სანაპირო სკვერში შევყიალდი:
ლურჯი მერხები,
ის მარტო იჯდა.
ისე,ჩვენში რომ დარჩეს,მართლაც ნამეტანი ოხერია კაცის თვალი.თუ ასე არაა,აბა რაღა მაინცდამაინც მაშინ გამექცა მისკენ თვალი,ერთი ფეხი მაღლა რომ ასწია და მეორეზე გადაიდო?...
-უკაცრავად,ქალბატონო. -დამფრთხალივით მოვუბოდიშე.
ამომხედა...

წერის დაწყება წარსულის გახსენებით ძალიან ძნელია თუმცა მაინც შევეცდები საკუთარი განცდები, ტკივილი იქნება ეს თუ სიხარული ამ ერთ პატარა ნაწერში მოვაქციო და ბოლომდე გამოვხატო...იცით მინდა თქვენც მონაწილე იყოთ ჩემი ცხოვრების, მინდა რაიმე ბედნიერი თქვენც გაგიზიაროთ ის რაც ჩემია და საკუთარი ხელით შევქმენი რაც მტკივბნეულია კიდევ იმ ბნელ კუთხეში დავტოვებ რომელიც სამუდამოდ ჩავკეტე უსასრულო სივრცეში....

დარწმუნებული ვიყავი რომ წვიმის სურნელით გაჟღენთილ ქუჩაში მხოლოდ მე ვიდექი, მაგრამ გვერდზე რომ მივიხედე მივხვდი რომ ეს ასე არ იყო. ჩემს გვერდით ერთი ფერდაკარგული გოგონა იდგა. ასე 15,16 წლისა იქნებოდა.

ზაფხულის მშვენიერი დღეები, მშვიდი შავი ზღვა.
გემი სავსეა ხალხით და ტვირთით, - გემბანი გადატენილია კიჩოდან წინაერდომდე.
ცურვა ხანგრძლივია, წრიული – ყირიმი, კავკასია, ანატოლიის სანაპირო, კონსტანტინოპოლი...
მცხუნვარე მზე, ცისფერი ზეცა, ლილისფერი ზღვა; დაუსრულებელი დგომა ხალხმრავალ პორტში, ჯალამბარების გამაყრუებელი გრუხუნით, გინებით, კაპიტნის თანაშემწეთა ყვირილით: - მაინა! ვირა! – და კვლავ სიმშვიდე, წესრიგი და აუჩქარებელი ცურვა შორეულ მთებს შორის, მზის ხვატში რომ ლივლივებენ და უჩინარდებიან.

ძნელია. როცა გრძნობ, რომ ამ სამყაროში არავისთვის არაფერი ხარ და არავის ჭირდები და,რომ ყველას მხოლოდ ეცოდები.მათ შორის იყო სეილიც,გოგონა,რომელიც ულამაზობის გამო იტანჯებოდა ...

შენ ჩემი სიზმარი ხარ
ჩემი გარდაცვალების ათი წლისთავი ხდება, თუმცა ამ ბარათს იმიტომ არ ვწერ, რომ საიქიო ცხოვრებაზე გიამბოთ. ჩემი დიდი სიყვარულის ისტორიას
მოვყვები, რათა იცოდეთ, რომ ადამიანთან ერთად სიყვარული არ კვდება...