გავიდა ერთი თვე, თოვლმა დნობა დაიწყო, სავალი გზა მისაწდომი გახდა მანქანებისთვის, მარიცას მშობლები პირველივე შესაძლებლობაზე გაეშურნენ ხევსურეთისკენ. დედ-მამა ღელავდა, თვე იყო 21 წლის ქალიშვილი არ ენახათ, არ იცოდნენ ვის ხელში იყო, როგორ იყო, უყვარდა თუ არა, რა პიროვნებებთან ცხოვრობდა... როგორც იქნა სახლს მიუახლოვდნენ, გარეთ მოხუცი კაცი იყო, გაყინული თოვლის ზვინებს აკეთებდა... სტუმრების დანახვაზე საქმიანობას თავი მიანება და მათკენ გაეშურა...

ფანჯრიდან მხოლოდ თეთრი ფანტელები ჩანდა, როცა მარიცამ თვალები გაახილა, ლოგინი რომელიც ჩაძინებამდე ცალკე იდგა ახლა ისევ პირვანდელ მდგომარეობაში იყო, უცებ შეშინებულმა ტანსაცმელს გახედა, ის ლოგინში ტანსაცვლით იწვა, დანა რომელიც ჩაძინებამდე ხელში ეჭირა მეორე ლოგინზე ეგდო. ლოგინი დაულაგებელი იყო. ოთახში მიმოიხედა, კუთხეში კარადა იდგა, მეორე კუთხეში კი საწერი მაგიდა, ლოგინის გვერდით პატარა ნათურა, წინ კი ის ფანჯარა რომლიდანაც გუშინ გადახტომას აპირებდა...

მესამე კურსის პირველი სემესტრი იყო, პედაგოგიური ჯგუფის გოგოები ჩვეულებისამებრ ბიბლიოთეკიდან დაღლილები სასადილოში იყვნენ... შიმშილი გაიქარწყლეს, გონს მოეგნენ, ცოტაც წაიჭორავეს და საღამოხანს ყველა სახლისკენ წასვლას აპირებდა... დეკემბრის, მშვიდი საღამო იყო, მარიცა გიგაური თავს შეუძლოდ გრძნობდა, მან უარი თქვა ფეხით გოგოებთან ერთად გასეირნებაზე, ტაქსი გააჩერა და მძღოლს სახლის მისამართი უთხრა... მანქანა დაიძრა, თუმცა მალე გაჩერდა და უკან ორივე კარი გაიღო, მარიცას ბიჭები მიუსხდნენ. გოგო გაოგნებისგან ხმას ვერ იღებდა, შეშინებული თვალებით შეხედა მძღოლს, შემდეგ ბიჭებს... გონს მხოლოდ მაშინ მოეგო, როცა წინა კარი გაიღო და ნაცნობი პიროვნება დაინახა...

წერილში კი ეწერა "შეგიძლია ჩემზე აღარ იფიქრო" ანა
_ეს ჩემი დაწერილია არა თემო, მამაჩემის დაწერილია_ვიცანი მისი კალიგრაფია,
_ესეიგი მამაშენი ღებულობდა ჩემ წერილებს ანა?
_მე ერთი წერილი მივიღე, მაშინ როცა ლუკა დაიბადა,

დედა, იცი, აქ ისვრიან..
დედა, იცი, აქ ისვრიან.. სულ ისვრიან.. მართლა ისვრიან.. ეს ტყვიებიც მართლა კლავს.. ბიჭები, ღიმილიანი ბიჭებიც მართლა კვდებიან.. დედა…
დედა, იცი, ხუთი დღის წინ პირველად მოვკალი კაცი… მეც ვისვრი, დედა.. დედა ეს ჯოჯოხეთია, სადაც უნდა გადარჩე.. სადაც უნდა დაასწრო დედა, თორემ დაგასწრებენ… უკვე ბევრს დაასწრეს და ბევრი გაცივდა..

გაგიჟდი თემო? იცოდე მე უშენოდ მოვკვდები._შე სულელო, მიყვარხარ
მითხრა და ჩამეხუტა, დაღამდა მე ცუდად ვიყავი, ვფიქრობდი, ჩემს ცხოვრებაზე
როგორ უნდა გაგრძელებულიყო თემოს გარაშე, თემო ოთხაში შემოვიდა მამშვიდებდა, მთელი ღამე გავათენეთ, მე ვუყურებდი მის ცისფერ თვალებს

გახსოვს? მთელი დედამიწა დაგვიპირისპირდა... სამყარო გაიყო... ერთ ნაპირზე ჩვენ დავრჩით, მეორეზე კი ყველა სხვა დანარჩენი... მე შემეშინდა... შემეშინდა დასასრულის, მაგრამ შენ გამამხნევე "დასასრულამდე ძალიან შორია, იმიტომ რომ ჩვენთვის ყველაერი ახლა იწყებაო!" გამეღიმა და მაშინ დავიფიცე, რომ არასდროს არავისში გაგცვლიდი.. არავის და არაფრის გამო არ დაგთმობდი...!
მაშინ როცა უყველაფროდ დავრჩით შენ იყავი მთელი ჩემი სამყარო, ჩემი ხალხი, ჩემი დედამიწა... შენით ვთბებოდი, შენით ვსუნთქავდი, შენით ვარსებობდი... დღისით მზის მაგივრად მყავდი და ღამით მთვარე იყავი ჩემთვის...! ამით ბედნიერი ვიყავი რადგან ვერასდროს წარმომედგინა დასასრული...

დისკოტეკაზე სანამ წავიდოდნენ ჯერ საყიდლებზე გაიარეს გოგონებმა.
სოფომ მოკლე თეთრი კაბა თეთრი ფეხსაცმელი და თეთრი სამკაულები იყიდა,ხატიამ ყველაფერი სოფოსნაირი მაგრამ შავი. ანიმ ზევით კუპალნიკივით. დაბლა კი ძალიან მოკლე შორტი.როცა დისკოტეკაზე წავიდნენ იქ თიკო, ნინო და ნია იყვნენ.

ახლში რომ მივედი თემო მოსული დავხვდა, საშინელი დაღლილობა ვიგრძენი, _თემო ხელში ამიყვანე რა_ვუთხარი და ხელი გავუწოდე, ისიც უცებ გაჩნდა ჩემთან მომეხვია ამიყვანა ხელში და კიბეებისკენ წავედით ის ყოველ საფეხურზე იხრებოდა და მკოცნიდა, მე კი განაბული ვეხუტებოდი მის მკერდს

მე თანდათან ძალა მომემატა, წამოვდექი და ოთახში გავიარე, ხმაური კვლავ ისმოდა.
მერე ისევ უკან შევტრიალდი სურათების ალბომი გადმოვიღე და დათვალიერება ვავიწყე, ტიტეს სურათი ავიღე გადმოვატრიალე და იქ ეწერა"ქ.ქუთასი 1974 წელი"
თემო, მივხვდი რომ მისი ნამდვილი სახელი თემო იყო და არა ტიტე. ეს სახელი მანამდეც გამიგონია, საშინელი რეციდივისტიაო ამბობდნენ მასზე, თავბრუ დამეხვა