bavshvoba,siyvaruli,monatreba(nawili3)

ვაგრძელებდი ოდნოში მესიჯობას გაბოსთან ძაან მომეწონა ეს ბიჭი.გარგნობითაც ძაან საყვარელი იყო.
ძაან მოვწონდი...
ყველა მესიჯის ბოლოს ეს ეწერა.ხომ შEმხვდები,ან ნომერი მომეციო.
კარგახანი მწერდა ოდნოში...
ბოლოს გადავწყვიტე ნომერი მიმეცა.11კლასში ვიყავი უკვე,როცა ნომერი დავუტოვე იმ დღეს სამსახურში იყო,მეორე დღეს ნახა ჩემი მესიჯი.გაკვეთილზე მიყავი და გაბმულად მირეკავს უცხო ნომერი.მასწავლებელს ვთხოვე მამაჩემი მირეკავს და შეიძლება გავიდე მეთქი და გამიშვა.
როა ვუპასუხე გაბო,იყო,ისეთი საყვარელი ხმა ქონდა და ისე საყვარლად იცინოდა ძაან მომეწონა მასთან საუბარი...
სკოლიდან რომ დავბრუნდი თიტქმის მთელი დღე ვსაუბრობდით...
2კვირის მერე გადავწყვიტეთ შევხვედროდით..
ერთი სული მქონდა მენახა და ახლოდან გამეცნო,რადგან უკვე მომწონდა და თან საშინლად.მგონი ამ 2 კვირის განმავლობაში ერთმანეთს ყველაფერი მოვუყევით ერთმანეთის შესახებდ ა კარგჰადაც გავიცანით ერთმანეთი.
დილით ადრე ავდექი გავიპრანჭე და წავედი.
ველოდებოდი..და გამოჩნდა ბიჭი რომელსაც უზრმაზარი,ფუმფულა დათუნა ეკავა და ჩემსკენ მოდიოდა,
ზაან გამახარა საჩუქრით თან სუნამოც მაჩუქა,ვისეირნეთ მერე რესტორანში შევედით და ყავა დავლიეთ..
ძაან სასიამოვნო ბიჭი იყო,მასთან ურთიერთობამ ბექა დამავიწყა...
მთელი დღე ვსაუბრობდით ან ვმესიჯობდით..
ერთმანეთი შეგვიყვარდა და ერთმანეთის გარეშ4ე ყოფნა არ შეგვეძლო..
დაქორწინება შემომთავაზახ და ვგრძნობდი რომ ის იყო ერთადერთი ვისთანაც მინდოდა ყოფნა...

დავთანხმდი..
3 თვე ჯარის გამოცდებზე იყო რომ საკონტრაკტოზე ჩაერიცხათ...
ის სამი თვე მთელი დღე ტელეფონთან ვიჯექი და მის ზარს ველოდებოდი,რომ მისი ხმა გამეგო.კვირაში ერთხელ ქონდა დარეკვის უფლება15 წუთით...
საშინლად გამიჭირდაეს 3თვე,მის ნაჩუქარ ფუმფულას ვეხუტებოდი და ვაკეთებდი დღიურს რომელშიც ვწერდი ყოველდღე რას ვაკეთებდი,მთელი დღეებიო რომ ვსაუბრობდით და ვმესიჯობდით,საშიუნლად გამიჭირდა,დილით მისი ზარი აღარ მაღვიძებდა,მასტან საუბარში არ მეძინებოდა,ყველა დეტალს ვერავის ვერ ვუყვებოდი და არავინ მიყვებოდა.ეს 3 ტვე ცემთვის ჯოჯოხეთი იყო...როგორც კი გავიდა ეს 3 თვე შევხვდით ერთმანეთს ისე მაგრად ჩავეხუტე მეგონა გაიგუდა...
მაგრამ უკვე ჯარისკაცი იყო და იმდენი თავისუფალი დრო აღარ ქონდა..
მხოლოდ 6 საატის მერე ეცალა...
თავისი პირველიხელფასით ძაან მაგარი ტელე მაჩუქა...
10 თვე ვიყავით შეყვარებულეი და დეკემბრიში გადავწყვიტეთ დაქორწინება უკვე 12 კლასში ვიყავი..
საერთოდ სკოლის დამთავრებასვაპირებდი მაგრამ ერთი იდოტი გადამეკიდა რომელსაც რამდენიმე წელია ვუყვარვარ და მოტაცებას მიპირებდა,რამდენჯერმე გადავურჩი..
ამიტომ დავაჩქარეთ და დეკემბრის ბოლოს ცოლად გავყევი...

bavshvoba,siyvaruli,monatreba(nawili2)

დამთავრდა ზამთრის არდადეგები.წინა ღამით ჩამოვიდა ბბექა..სკოლის კართან ველოდებოდი მის გამოჩენას.ვაიმე როგორ ზაან მომენატრა.მაგრამ ის არსად ჩანდა.ტელეზეც ხმა მქონდა ჩაგდებული.უცებ მისი და გამოჩნდა...
-ბექა სადაა?-ვკითხე გაკვირვებულმა...
-იქნებ ტელეს დახედო საყვარელო მითხრა მარიმ.ჩამეხუტა,ძაან მომენატრე და მიხარია რომ გნახე.
-მარი ბექა არ მოვა.
-ტელეს დახედე.
მართლაც უამრავი ზარი იყო და მესიჯი
''მარ რა გვინდა სკოლასში საშინლად მომენატრე რესტორანში მოდი''
იმ წამსვე გავიქეცი.მართლაც როგორც კი გავიხედე კუთხეში მაგიდასთან ბექა მელდებდა სიხარულით მისკენ გავიქეცი,სულ არავისსთვის მიმიქცვია ყურადღება ისე ზაან მაგრად ჩავეხუტე.
-ვაიმე როგორ მომენატრე ჩემო ტკიბილო-მეჩურჩულებოდა ბექა.
-მეც ძაან მმენატრე გთხოვ ამდენიხნით აღარ დამტოვო ან მეც თან წამიყავნე.
-გპირდები არასოდეს დაგტოვებ.
ძაან ბევრი ვილაპარაკეთ უბედნიერესი დღე იყო.
მერე სკოლასში წავედი,აქ კარნავალი იყო ბავშვები მაგრად ერთობოდნენ.
ძაან ხალისიანად გადიოდა დღეები.სიყვარულის დღე ახლოვდებოდა,წინა დღეს გადავწყვიტეთ,ერთად შევკრებილიოყავით და აღგვენიშნა.
დილით სკოლასში მივედით.ბექამ დიდი ვარდების თაიგული მაჩუქა მთელი სკოლის წინ და ყველას წინ იყვირა მარია მიყვარხარო,ყველა ჩვენ გვიყურებდა.კლასში შევედით,და ნინიმ მოირბინა ბექასთან, თითქოს მე არც ვყოფილიყავი იქ.ბექას ხელი მოკიდა წინ გაიყვა და დაიწყო ლაპარაკი
''ბავშვებო მისმინეთ,რამდენიხანი გულში ვინახავ და არავისთან ვამბობ ეს ადამიანი ჩემი გულია და სიყვარული,ჩვენ ერათმანეთი გვიყვარს და მარია ძაან გთხოვ ჩვენს შორის ნუ დგები და თავს ნუ ირცხვენ''
.საუბარი არცდაუსრულებია და ყველას წინ ბექას აკოცა.
თვალებიდან ცრემლები წამომოცვივდა.და სკოლიდან წავედი.
გზად გიო შემხვდა...
-მარ რა გჭირს?
-გიო არავისტან საუბარი არ მინდა.
უკამ დამედევნა.
-გთხოვ მომიყევი.
-მანქნით ხარ?
-კი
-გთხოვ აქიდან წამიყვანე.
მის მანქანაშI ჩავჯექით და წავედით.გარეთ ვნახე ბექა დარბოდა და მეძებდა,მირეკავდა მწერდა,არ ვპასუხობდი.გიოს ყველაფერი მოვუყევი.
-გთხოვ თუ გცალი დღეს როგორც მეგობარი ჩემთან იყავი-ვუთხარი გის და ჩავეხუტე.
-რათქმაუნდა-მითხრა გიომ.
სახლში გვიან დავბრუნდი მე და გიომ ვისეირნეთ,ვიცინეთ,რესტორანში ვისადილეთ და სახლშI მომიყვანა.
დამთავრდა ჩემი ბედნიერი დღეები,ბექასთან ყოფნა აღარ სემეძლო.ვიცოდი სადაც იკრიბებოდნენ და გადავწყვიტე წავსულიყავი.
ჩუმად შევიხედე დარბაზში.ყველა მთვრალი იყო.ბექასაშინლად ,მთვრალი იყო და ნინისთან ზასაობდა.იმ წამსვე წამოვედი.
მეორე დღეს ვითომც არაფერი ისე წავედი სკოლასში.
ბექამ იმ წამსვე ჩამავლო მაგრად ხელი და გამიყვანა კლასიდან.
-ხელი გამიშვი გაიგე?--ვუყვიროდი ხმამაგლა.
-კაი გაგიშვი მაგრამ უნდა ვილაპარაკჯოთ.რას აკეთებმარ?მე ვაკოცე?თვითონ მაკოცა,სენ გაიქეცი..
-ხო და ალბათ იმითომაც ზასაობდით გარეთ კუთხეში შისვლები შენ და ნინი-არ დავასრულებინე საუბარი.
-მარ მთვრალი ვიყავი,და მართლა არ ვიცოდი იქ თუ იყავი.
-მე და ნინიმ ვიჩხუბეთ მაგრამ ჩვენ ერთად გავიზარდეთ ის მაინც ჩემ დათ ითვლება,ვინც დასთან მიღალატებს ის არასოდეს მჭირდება გაიგე?
-მკიდია ნინი,შენ ცემთან იქნები.
-არ ვიქნები,მე დაგშორხდი და მორჩა,მკიდიხართ გაიგე?ერთად იყავით,ღმერთმა დაგწყევლოთ ორივე,ვერ გიტანთ,მეზიზღებით,მომშორდით.
ვყვიროდი ბოლო ხმაზე ამ ყვირილზე გიო სემოვიდა.
-ბექა რა ხდება?
-გიო დააწყნარე გთხოვ და აუხსენი რომ ვერ დამსორდება.
-მარ მოდი ჩემთან ზვირფასო დამშვიდდი-მითხრა გიო,ჩამიხუტა და გამიყვანა სკოლიდან-.ბექა შენც და ნინისაც მოგხედავთ-უთხრა ბექას.
-გიო აქიდან წამნიყვანე გთხოვ ცუდად ვარ.
-დამშვიდდი.
გისმანქანაში ჩავჯექით.და მის ბინაშI მივედით.
-წამო გთოხვ.
-არა დედაშენთან მცხვენია.
-ნუ გეშინია-მითხრა მან,ჩამეხუტა და წამიყვანა.
-დედი სტუმარი გვყავს-დაუზახა გიო დედას,გიოს მამა არ ყავს მხოლოდ ის და დედა ცხოვრობენ,ძაან ლამაზი ბინა ქონდა.
-გამარჯობათ-მითხრა სასიამოვნო გარეგნბის ქალმა.
-დედა ეს მარიაა-უთხრა გიომ.
-აჰა გასაგებია.მობრაძანდი შვილო.-როგორც მივხვდი გიოს დედა ინფორმირებული იყო მისი შვილის სიყვარულის შესახებ.
-დედა მარია ძაან განერვიულებულია გთხოვ მე საქმეზე გავდივარ რამე დმამაშვიდებელი მიეცი და დაასვენე.მარ დაისვენე მე მალე მოვალ.
-არა სახლში წავალ.
-არა შვილო ნუ გერიდება დარჩი გთხოვ-მითხრა ქალბატონმა ნანამ.
დავრჩი მან,ცხელი ჩაი მომიტანა,დავლიე,ვისაუბრეთ.
-შვილო ჯერ დღის 12 საათია დამამშვიდებელს მოგცემ და დაისვენე სანამ გიო მოვა.
დამამშვიდებელი დავლიე.დადამეძინა...3საათი იყო რომ გავიღვიძე.
-ქალბატონო ნანა გიო არ მოსულა?
-კი შვილო მოვიდა.გიო მარიამ გაიღვიზა-გასზახა შვილს.
იმ წამსვე შემოვიდა გიო.
-მე სუფრას გავშლი-თქვა ნანამ და გავიდა.
მე დაგიომ ბევრი ვისაუბრეთცოტა დავმშვიდდი.მერე სუფრას მიუსხედით და გიომ სახლში გამაცილა.
გადავწყვიტე რამდენიმე დღე სკოლასში არ წავსულიყავი.
სახლში ვიყავი უაზროთ და ჩემს თავზე მეტირებოდა ასეთი სულელი რომ გამოვდექი...
ერთი კვირის მერე სკოლასში დავბრუნდი.ბექა სულ უკანდ ამსდევდა.
-მარი კაი დავშორდეტ მაგრამ ბოლოჯერ მაინც დამელაპარაკე.
-კაი წმაოდი.
გარეთ გავედით.
-რა გინდა ბექა?
-მარი გთხოვ არ დამშორდე,ეგ შეცდომა იყო.
-რა იყო შეცდომა?სკოილასში ნინიმ გაკოცა ძალით,კაი გასაგებია და აბათ რესტორანშიც ნინი გეზასავებოდა,ხო?ყველას დასაცინი გამხადე,ამიგდე მეტი რა გინდა?
-შენ მაინც ჩემთან იქნები და მოეშვი გთხოვ სევრიგდეთ.
-არასოდეს ვიქნები იმ ადამინთან ვისაც ნინისთან რამე ქონია.წამოსვლას ვაპირებდი.უცებ გვერდით მანქანა გამიჩერდა და ბექამ მაგრად მომკიდა ხელი დაა შიგ შე,მაგდო.
-რასაკეთებ გაგიჟდი.-ვყვიროდი ბოლო ხმაზე-ცამომსვი გამიშვი გთხოვ.
-არა დღეიდან ჩემი ცოლი იქნები.
-არ მინდა შEნთან ყოფნა გაიგე,გამიშვი.გთოვ გააჩერეთ ეს გაგიჯდა და თქვენც ნუ აყვებით-შევეხვეწე მძღოლს.მაგრამ თითქოს არც გაუგიაო.
-კაი მეთქი ვუთხარი და გვერდით ცუმად ტელე ამოვიგე.
-გიო დამეხმარე ბექამ მომიტაცა-ამის დაწერაღა მოვასწარი.
ისიც ვინ იცის თითო ასოები რამდენიხანი ვწერდი.
-კარგი გამოგყვები,დედაჩემს მივწერ სად მოვიდნენ.მე თვითონ დავურეკავ.
კაი დაურეკე,ვფიქრობდი გულში და რომ მოვლენ ვნახოთ ვინ დარჩება.
მინმიყვანა სახლში თურმე დედამისმა ყველაფერი იცდა.
-თქვენ გაგიჟდით-ვეჩხუბებოდი დედამისს ჯერ მხოლოდ15 წლის ვარ,თან არ მინდა აგთხოვება,აქ მაინც არ დავრჩები და ორივეს დაგიჭერენ ჩემი მოტაცებისთვის როცა ჩემი მშობლები მოვლენ.
ამ დროს მანქანა მოადგა კარს და ამოვისუნთქე როცა გიო ვიცანი.
-გიო დამეხმარეე...-შევეხვეწე გიოს.
-ბექა შენ გაგიჟდი?-შემოვიდა ყვირილით სახლში გიო.-ნინო დედიდა რას ფიქრობდი შენ მაინც როცა შენს შვილს 15 წლის ბავშვის მოტაცებაში ეხმარებოდი?
-რაიყო გიო?-უპასუხა ნინომ-შანსი მოგეცა შენი საყვარელი გოგოს გული მოიგო?
-რაა?-აყვირდა ბექა-რას გულისხმობ დედა?
ეს ქალი შემზიზრდა,ვნატრობდი ჩემი მშობლების მოსვლას.
-ხო შვილო გიო რამდენიხანია მარიაზეა შეყვარებული.
-ხო ბექა მე მარია მიყვარს,უკვე დიდი ხანია,მაგრამ შენსავით არ მიყვარს,მე ის მართლა მიყვარს არც ერტხელ არ გამჩენია სურვილი მომეტაცა ის,ნინისთან ვარ,მასთან ვწევარ და არ ვთხოვ მარიას ცემტან იყავითქო,შენ კჯი ამასაც ვერ იაზრებ რომ მარი იმიტომ კი არ დაგშორდა რომ არ უყვარხარ,ის იმიტომ დაშორდა რომ ნინსთან გაქვს ურთიერთობა.მე შენ რა გითხარი?ხომ გაგფრთხილე გულოი არ ატკინოთქო?-მუშტები სეკრა გიომ და ბექასკენ დაექანა ატყდა ერთი ამბავი გიოს ძლივს გავაშVებინეთ ხელი ბექასთვის.
-გიო გეყოფა გთხოვ,მის გამო ასე ნუ დაეცემი-ვუთხარი მე.
-თქვენ ერთმანეთი გიყვარდათ და ემ მიყენნებდი ხო მარია.ამას არ შეგარჩენ.
-მე გიო არ მიყვარს მე შენ მიკყვარხარ,მაგრამ ვნანობ რომ ოდესმე შემოგხედე დაშეGიყვარე,ნეტავი გიო მიყვარდეს ამ ქვეყნად უბედნიერესი ვიქნებოდი რადგანაც ნამდვილი კაცი მეყვარებოდა.ვინც ქალს რამეს აზალებს ის კაცადარ მიმაჩნია-შევაფურთხე ბექას და ჩემებიც მოვიდნენ.იმ წამსვე გავიქეცი დედაჩემთან და ჩავეხუტე.
-დედი წამიყვანეთ აქიდან იმან მომიტაცა მასთან ყოფნა არ მინდა.
მამაჩემი გაგიჟდა,ბექასსკენ გაექანა და ერთი მაგრად დაარტყა.პოლიციაში აპირებდნენ დარეკვას მაგრამ მე არ დავარეკინე.
ამ დღის მერე გავნადგურდი,ბექას ნახვაც არ მინდოდა,მაგრამ თან როცა ვხედავდი გულში მწყდებოდა რაღაცა და ვგრძნობდი რომ მენატრებოდა.
ჩემმა მშობლებ,ა სკოლასში განაცხადი გაკეთეს ჩემს სხვა სკოლასში გადაყვანაზე,და საერთოდ ქალაქიდან სოფელში გადამიყვანეს საცხოვრებლადსდ.ამ სკოლაში ბოლოდღეები მქონდა.
ელვის სისწრაფით მოედო სკოლას ჩემი მოტაცების ამავი,და ვგრძნობდი ყველა როგორ მიყურებდა და რაღაცას გამალებით ჭორაობდნენნ.
-ჩვენი მარიაა-დამცინავად დაიწყო ყველასთვალწინ ცემზე საუბარი-გიოც და ბექაც აქ იყვნენ,თან ზაან უგუნებოდ ვიყავი.-შენ ვინ ყოფილხარ ერთი ბიჭი არ გეყო და თურმე ორთან დაძვრები-გიო გამოვარდა
-აცალე გიო ილაპარაკოს,მერე ნი გააგრძელე რას ყვებოდი?
-იმას რომ ბოზი ხარ გიო წამართვი თურმე მის სახლში დადიხარ და იქ რჩები,თან ბექას Xვდები და მოგიტაცა კიდევაც,ორი ბიჭი რა წესია?
-იცი რა მოდი თუ თქმაა ვთვქათ.ხალხნო მომბეზრდა თქვნი საქციელები ჩემ,ი ნახვისას,ნინი გაგიხდათ ანგელოზი?კია გყავდეთ მე მაინც მივდივარ ხვალ აქიდან და მოდი სიმართლე ვთქვათ.რატომ მოხდა ყველაფერი?ნინი სენ გიოს ყოველთვის ეკიდე იმიტომ რომკ ბოზი ხარ და შენნაირ ბოზებს მხოლოდ ლოგინსი იყენებენ,და ბეამაციგივე პრინციპით დაგიწყო გამოყენება,მაგრამ შენ იმ დონის ბინძური ხარ ვერ ხვდები ადამიანების გარჩევას და საუკეთესო დაქალს დაუპირისპირდი ბიჭის გამო,და საუკეთესო დაქალის სეყვარებულთან დაიწყე ურთიერთობა.
მეცა ნინი და გაპუტვა დამიწყო,ვაჩარე და ყველას წინ ძაან მაგრად დავარტყი.
-შენნაირი დაქალის დედაც-ვუთხარი,შევაფურთხედა წამოვედი.
-გიო ბოდიში არ მინდოდა შენზე ასე მეთქვა,ბექა სენ კი არასოდეს დამენახო მეზიზღები.
ტირილით წავედი სახლსი და ტანსაცმლების ჩალაგება დავიწყე...

bavshvoba,siyvaruli,monatreba

პრივეტებიიიი...
მე მარია ვარ 19 წლის.მინდა მოგიყვეთ ჩემი ხანმოკლე ცხოვრების შესახებ დანარჩენი თქვენ შეაფასეთ.
არ ვყვები არაფერს გამოგონილს უბრალოთ გიყვებით იმას რაც გადამხდენია თავს.
წირველი 13 წელი ისეთივეა როგორც ყველა ბავშვის სკოლა,სწავლა,მეცადინეობა,მეგობრებთან ეზოში თამაში,ამიტომ დავიწყებ ყველაფრის მოყოლას 14 წლიდან,არც 14 წლის ბავშვია დიდი მაგრამ უნდა ავღნიშნო რომ ყოველთვის უფრო დიდი გოგოს გარეგნობა მქონდა.და არც თავზე ვიქებ მაგრამ საკმაოდ ლამაზი ვიყავი.ამიტომ ხშირად ვგრძნობდი ბიჭების მხრიდან ყურადღებას.მოკლედ 14 წლიდან მოვყვები ყველაფერს მაგრამ ვაი როგორ მენატრება ეგ ბავშვობის 13 წელი,როგორ მინდა ახლაც ის პატარა საყვარელი მარია ვიყო რომელსაც დედისგან ჩვილი ბავშვივით სიამოვნებს სითბო,ჩახუტება და ტკბილი ხმით ცემი პატარა გოგოს დაძახება.დორის უკან დაბრუნება რომ შემეძლოს ბევრ რამეს შევცვლიდი და დიდ დროს გავატარებდი დედასთან,რომ ტკივილის დროს მისი სითბო და ალერსი გამეხსენებინა მაგრამ სამწუხაროთ საკმაოდ ციცი ბავშვი ვიყავი და ხშირად არც ვეხუტებოდი დედას,მხოლოდ წიგნები-სწავლა მახსოვდა და ჩემს ოთახში ყოფნა და მეცადინეობა.მგონი 6წლის მერე სულ10ჯერ თუ ვიქნები დედას ჩახუტებული ისიც მანამ სანამ 14 წლის გავხდებოდი და შეყვარებული მეყოლებოდა..მოკლედ ერთს გირცევთ რაც შეიძლება ხშირადჩაეხუტეთ დედას ის სითბო გაგამხნევეთ თკივილის და განსაცდელის დროს.
მოკლედ დავიწყებ...

ფიფქებო

აცივდა და მე ეს პირველმა ვიგრძენი,
მაშინაც კი, როცა თოვლის ფანტელები
შორს იყვნენ მარტოდ მივიწყებულნი
მეძახდნენ და ვიცოდი მიპოვიდნენ.

და მე ეს პირველმა ვიგრძენი, როცა
სევდისგან დანაოჭებულ სახეს შეეხნენ,
თვალებს და ტუჩებს აგრძნობინეს, რომ
ზამთარი არ იქნერბოდა მსგავსი არცეთი წლისა.

აი, შეუმჩნევლად გამოიპარნენ ღრუბლებიდან
მოდიან და მეხებიან ახლა უკვე მთელ სხეულზე,
თეთრი სამოსში გახვეულ სულის ნაწილს ვემსგავსები
და მხოლოდ იმ ერთს მოუთმენლად ველოდები

არარსებულის ღიმილზე ვოცნებობ,
არარსებულის თვალები მიყვარს,
ვიცი ერთელაც გადათეთრებულ ტროტურს
ბილიკს შევამჩნევ და მე შენამდე მოვალ...

ერთი ამოსუნთვა....

ერთი ამოსუნთქვა უდრის გაჩერებას გულისა
ერთი მცდარი ნაბიჯიც კი განადგურებაა სიყვარულისა!
ერთდროული ცრემლის ღვრა წყვილისა თითქოს სძულს
მაგრამ მაინც ისმენს მის ტირილსა, ყვირილსა, გულში ჩამწვდომ
კივილსა თავს არიდებს ტკივილსა!...

მინდა ვიყო

მინდა ვიყო ცისარტყელის ფერი
წვიმის დროს რომ შემამჩნიო მხოლოდ,
ფანჯრის რაფას ჩამომჯდარმა დაინახო
შენ გეძღვნება ყველა წვიმის წვეთი.
მინდა ვიყო გვირილების კონა
შენს ხელებში სამუდამოდ დავრჩე
და ვინატრებ მხოლიდ იმ წამს
პირველად რომ შემომხვიე ხელი,
მინდა ვიყო უამრავი ფიქრი
უაზროდ რომ აღარავინ დარჩეს
მოლიდინი ვიყო წუთის
დროს, რომ მიაქვს და დაიტოვებს მისთვის.
მინდა ვიყო შემოდგომის სევდა
ფოთლები, რომ ვაშრიალო ტყეში,
გაზაფხულის წვიმა მინდა ვიყო
სიცოცხლესაც გაჩუქებდი მისთვის
მინდა ვიყო ღმერთი
სამოთხე რომ გაგინაღდო ზემოთ
და მანამდის მინდა იყო ცოლი
დედამიწა სამოთხეს, რომ დავამსგავსოდ

მეზობელი 4

ამის მერე თორნიკე სულ მხვდებოდა სადარბაზოში და სულ მწერდა, ამან კიდევ უფრო გაამძაფრა ჩემი მისდამი დამოკიდებულება. ვხვდებოდი რომ მასაც მოვწონდი, მაგრამ ეს არ მიხაროდა, მას შემდეგ ,რაც ის გოგო დავინახე მის სახლში. ერთხელ დედა და მამა სახლში არ იყვნენ, მე და თორნიკე ერთმანეთს ვწერდით, უცებ სახლმა ზანზარი დაიწყო, შუქი ჩაქვრა, და ისე შემეშინდა რომ ადგილიდან ვერ ვიძვროდი. მიწისძვრა აქამდე არასდროს მიგრძვნია ეს კიდევ ძალიან ძლიერი იყო და თან მაინც და მაინც ეხლა ვიყავი სახლში მარტო. სადარბაზოში ხალხის ხმაური მესმოდა, მაგრამ მე თვითონ ფეხზე ვერ ვდგებოდი. უცებ კარზე ბრახუნის ხმა გავიგე, უცებ მოვედი გონს და კართან მივვარდი.
-რას აკეთებ, წამოდი ქვემოთ.
თორნიკე რომ დავინახე დავმშვიდდი და უკან გავყევი, რამდენიმე წუთი ეზოში ვიდექით, ყველას ეშინოდა რომ ბიძგი კიდევ განმეორდებოდა, მაგრამ ნახევარ საათში ყველა დაიშალა, მე და თორნიკე ეზოში დავსხედით სკამზე და ვლაპარაკობდით.
-ძაან შეგეშინდა?
-კიი საერთოდ ვერ ივხვდი თავიდან რა მოხდა და შუქი რო ჩაქვრა ფეხზე ვერც წამოვდექი სიბნელის ისე მეშინია.
თორნიკეს გაეცინა და შემომხედა, ზუსტად ისე,როგორც შეყვარებული ბიჭები უყურებენ გოგოებს.მე გავიხედე, იმიტომ რომ არ ვიცოდი ამ დროს როგორ უნდა მოვქცეულიყავი. მანაც გაიხედა და ცოტა ხანი ჩუმად ვისხედით. მერე ვეღარ მოვითმინე არ ვიცი რა დამემართა, ან რატომ მომინდა რამე მეთქვა მაგრამ ვთქვი.
-ესე აღარ შემიძლია
-როგორ?
გაგკვირვებულმა მკითხა.
-სულ ესე მიყურებ, მე კიდე ვერ ვხვდები რატომ, ან ვხვდები და ჯერ არ მინდა ვაღიარო. არც საკუთარ თავთან ვაღიარებ, მაგრამ უცებ ამ ყველაფრის შენთვის თქმა მომინდა, ნუღარ მიყურებ ეგრე.
-შენ რა იცი მე რატო გიყურებ ესე?
-მეც ვიცი შეყვარებული ადამიანები ერთმანეთს როგორ უყურებენ.
თავი დახარა და მითხრა.
-ხო იცი რომ ესე არ შეიძლება, მე ათი წლით დიდი ვარ შენზე, ძალიან გაგვიჭირდება.
-ვიცი
თვალები ამიცრემლიანდა.თორნიკე მომიახლოვდა და ჩამეხუტა
-კაი რა არ იტირო, რაღაცას მოვიფიქრებთ.
ამაზე უფრო ამეტირა, მერე ნელ-ნელა მივუახლოვდით ერთმანეთს და ვაკოცეთ. ეს ჩემი პირველი კოცნა იყო, ვინ იცის თორნიკესთვის მერამდენე, მაგრამ ორივე განსაკუთრებულად ვგრძნობდით თავს. მერე ნელ-ნელა დავმშვიდდი და მე და თორნიკე შევთანხმდით, რომ ცოტა ხნით საიდუმლოდ შევინახავდით ჩვენ ურთიერთობას და როცა დრო მოვიდოდა ჩემს მშობლებს ვეტყოდით. ერთი წელი ძალიან კარგად გავატარეთ, დავდიოდით კინოში, თეატრში, კონცერტებზე. ერთხელ ჩემი მშობლები რა თქმა უნდა, წასულები იყვნენ სამსახურიდან და მე თორნიკესთან ჩავედი ფილმის საყურებლად. დიდი ტელევიზორი ჰქონდა და ბევრი დისკი, რაღაც ძალიან კარგ ფილმს ვუყურებდით და ღვინოს ვსვამდით დავლიეთ ერთი ბოთლი, გავხსენით მეორე, ამასობაში ისე დავთვერით, რომ დრამაზე გვეცინებოდა. ფილმი მალე დამთავრდა და აღარ ვიცოდით რა გაგვეკეთებინა, გავედით სამზარეულოში საჭმელად, რაღაცას ვაკეთებდით ერთად, თორნიკემ მაკოცა, დიდხანს ვიდექით სამზარეულოში და ერთმანეთს ვკოცნიდით, თან ვიცინოდით, არ ვიცი რა დაგვემართა ალბათ ყველაფერი ღვინის ბრალი იყო, მაგრამ ის ღამე ერთად გავატარეთ. ამისთვის არ ვიყავი მზად, მაგრამ ამას გვიან მივხვდი. არდადეგები მქონდა მაშინ და დილას გვიან გამეღვიძა. რომ გამახსენდა ყველაფერი ცოტა ხანი გაუნძრევლად ვიჯექი და მერე ეგრევე სახლში ავედი. სავარძელზე ვიჯექი და ვფიქრობდი, როცა კარზე ზარის ხმა გავიგე. თორნიკე იყო.
-შემოდი
მივხვდი თავს დამნაშავედ გრძნობდა, და არ მინდოდა საკუთარი თავისთვის დაებრალებინა ყველაფერი, მთვრალები ვიყავით და სისულელე გავაკეთეთ, ამიტომ ორივე ერთნაირად დამნაშავე ვიყავით.
-ჩემი ბრალია ყველაფერი არ უნდა მომეტანა ის ღვინო.
-კაი რა თორნიკე რას ამბობ, ყველაფერი კარგად არის.
მივედი ჩავეხუთე და კიდევ დიდხანს ვიყავით ასე ჩახუტებულები თან დივანზე ვისხედით. ამის მერე ერთ თვეში დაახლოებით, მე და თორნიკე კინოდან ვბრუნდებოდით, თორნიკემ სახლთან ამაცილა და მაკოცა, ამ დროს ჩვენმა მეზობელმა დაგვინახა, მოხუცი ქალია და ეს მისთვის მეორედ მოსვლის ტოლფასი იყო, ეგრევე დედაჩემს უთხრა და აი ასე გაქრა თორნიკე კეკელიძე ჩემი ცხოვრებიდან, მე კიდე ბავშვის ბოლოდინში გავაგრძელე ცხოვრება.
5წლის შემდეგ...

მეზობელი 3

მართა,
რადგან ამ წერილს კითხულობ, ესე იგი იცი რომ წავედი. მაპატიე ასე რომ მოხდა. ჩვენი ურთიერთობა ტყუილი არასდროს ყოფილა. მე მართლა მიყვარდი და ერთი წამითაც არ მომიტყუებიხარ. მაგრამ დამიჯერე შენთვის ჯობია ცხოვრება გააგრძელო და შენთვის შესაფერისი ადამიანი იპოვო. არ მინდა ჩემ გამო თავგზა აგებნეს და შენ ოცნებებზე უარი თქვა. იცხოვრე ისე როგორც გინდა და მიხვდები რომ ჩვენი ურთიერთობა ლამაზი ცხოვრებისეული გამოცდილების მხოლოდ დასაწყისი იყო. თუმცა სამწუხაროდ ალბათ კარგ მოგონებად მაინც არ დავრჩები შენს მეხსიერებაში, ამისთვისაც მაპატიე. შენ ძალიან ჭკვიანი ხარ იმაზე მეტად ვიდრე თვითონ გგონია, ამიტომ ვიცი, ყველაფერს მიხვდები.
თორნიკე.

არ იფიქროთ რომ ამ წერილმა ამატირა ან გული ამიჩუყა. ყველაფერს ხომ თავის საზღვარი აქვს. რომ მოსულიყო და პირდაპირ ეთქვა ყველაფერი ბავშვის ამბავსაც გაიგებდა და ყველაფერი სხვანაირად დამთავრდებოდა. ეხლა საერთოდ გაქრა, ფეისბუქიც კი გააუქმა, ალბათ ტელეფონის ნომერიც შეცვალა, არ ვიცი არც დამირეკავს არც მქონია სურვილი. და მაინც რა ლამაზი დასაწყისი ჰქონდა ჩვენ ურთიერთობას, ვინ იფიქრებდა რომ ამ ყველაფერს ასეთი დასასრული ექნებოდა.
დარწმუნებული ვარ დაგაინტერესებთ ჩვენი გაცნობის ამბავი. თორნიკე რომ გადმოვიდა ჩვენ სადარბაზოში, მაშინ 13 წლის ვიყავი. პირისპირ არ შევხვედრივარ, ერთხელ დედა რომ მოვიდა სამსახურიდან მამას უთხრა.
-ნანა დეიდას ბინა გაყიდულა, ვიღაც ახალგაზრდა ბიჭი გადმოვიდა, დღეს დავინახე.
მაშინ ამ ამბავს უბრალოდ ყური მოვკარი და სიმართლე გითხრათ არ დავინტერესებულვარ. თორნიკეს გადმოსვლიდან დაახლოებით ერთი თვე იყო გასული. სკოლიდან სახლში ვბრუნდებოდი, სადარბაზოსთან საფულე ვიპოვე, ძირს ეგდო. რომ გავხსენი, რაღაც ბარათები, 35 ლარი და პირადობა იდო. სახელი რომ წავიკითხე არ მეცნო, მაშინ არც ვიცოდი ჩემ ახალ მეზობელს თორნიკე რომ ერქვა. სახლში ავედი და ფეისბუქზე მოვძებნე თორნიკე კეკელიძე იმდენი ვიღაც იპოვა მთელი დღე ვეძებდი, მერე ფოტოს მიხედვით ვიპოვე და მივწერე. ვუთხარი რომ მისი საფულე მე მქონდა და წასაღებად მოსულიყო, მისამართი რომ ვუთხარი მეც მანდ ვცხოვრობო მითხრა და ასე სასაცილოდ აღმოვჩნდით ერთ სადარბაზოში. მახსოვს როგორ ჩამქონდა მისთვის საფულე და თან კიბიდან ვუყურებდი, ორივეს გვეცინებოდა.
-გამარჯობა, მე თორნიკე მქვია.
-მართა,სასიამოვნოა
-ჩემთვისაც, ცოტა ხნის წინ გადმოვედი და ალბათ მაგიტომ არ ვიცნობთ ერთმანეთს, საფულისთვის დიდი მადლობა.
-არაფრის, კარგად.
-კარგად მართა.
ასე დაიწყო ყველაფერი, მაგრამ მაშინ სულ რაღაც ცამეტი წლის ვიყავი. მედა თორნიკეს ურთიერთობა ფეისბუქზე მეგობრობით შემოიფარგლებოდა, ხშირად ვწერდით ერთმანეთს, ვლაპარაკობდით წიგნებზე, ფილმებზე, სპექტაკლებზე და არასდროს ვიღლებოდით ამაზე საუბრით. ამასობაში გავხდი თექვსმეტის და ამ ხნის განმავლობაში არაფერი შეცვლილა. ერთხელ ჩემმა კლასელმა,ნიკუშამ კინოში დამპატიჟა, არ მომწონდა ეგ ბიჭი, მაგრამ უარი ვერ ვუთხარი და კინოში წავედით. ფილმი არ მომეწონა, რაღაც დებილური რომანტიკა იყო. მელოდრამები მიყვარს მაგრამ ესეთი არა, სულელური დასასრული და საერთოდ უაზრო შინაარსი ჰქონდა. სახლთან რომ მივედი საღამოს 9 საათი იყო, დაჟინებული თხოვნით სახლამდე ნიკუშამ მიმაცილა და აი უკვე სადარბაზოსთან ერთმანეთს ვემშვიდობებოდით, როდესაც თორნიკე მოვიდა სამსახურიდან.
-გამარჯობა, მართა.
-თორნიკე როგორ ხარ? გაიცანი ნიკუშა, ნიკუშა ეს თორნიკეა ჩემი მეზობელი.
წავიდა ხელის ჩამორთმევები და რაღაცები, მე ნიკუშას საბოლოოდ დავემშვიდობე და თორნიკესთან ერთად კიბეზე ავედი.რატომღაც უხერხული სიჩუმე ჩამოვარდა, მერე თორნიკეს შევხედე და დავინახე რო ეცინებოდა.
-რა გაცინებს?
მეც სიცილით ვუთხარი.
-შენი შეყვარებულია?
-არა ტყუილად იცინი, ჩემი კლასელია.
-კარგი ბიჭია რა გინდა
-კაი რა ვმეგობრობთ უბრალოდ.
-ეგეთი დარწმუნებული ნუ ხარ.
-და შენ რატო ხარ ეგეთი დარწმუნებული?
-ვიცი ბიჭები როგორ იყურებიან, როცა გოგო უყვარდებათ.
ამ დროს თორნიკეს სახლთანაც მივედით,რაღაცის თქმას ვაპირებდი, როცა თორნიკეს სახლის კარი ვიღაც ძალიან ლამაზმა გოგომ გააღო,თორნიკეს მაისური ეცვა და ფეხშველა იყო.ეგრევე თორნიკეს შევხედე და გამეღიმა.
-მე წავედი, მერე მოგწერ.
-კარგად მართა.
ამის მერე ნელ-ნელა მივხვდი რომ ძალიან მომწონდა, თვითონაც არიქცეოდა ჩვეულებრივად, ვხვდებოდი,რომ რაღაცას გრძნობდა, მაგრამ ამაზე ლაპარაკი არ შემეძლო.

განაჩენგამოტანილი (ნაწილი 1)

ღამის 4 საათია. უცებ საშინელი ხმა ძილს მიფრთხობს, ხმა რომელიც ჩემი ბავშვობის საზიზღარი მოგონებაა.. ხმა რომლის გაგონებასაც ზოგჯერ სიკვდილი მირჩევნია.. ჰო ასეა.. სიკვდილი მართლა მირჩევნია.
ზოგადად ვთვლი რომ სიკვდილი უდიდესი შვება იქნებოდა ჩემნაირი საცოდავი ადამიანისთვის.. უბრალოდ თვალებს ხუჭავ სამარადისოდ და აღარ გაწუხებს იმაზე ფიქრი რა იქნება შემდეგში.. კიდევ რომელი განსაცდელი დაგატყდება თავს.. ამბობენ რომ როდესაც უფალი რაღაცას გართმევს სამაგიეროდ რაღაცას გიბოძებს.. ამბობენ რომ ცუდს ყოველთვის მოსდევს კარგი.. ამბობენ რომ რწმენა ყოველთვის გიხსნის განსაცდელისგან.. ეს ცხოვრება ერთი დიდი სიყალბეა.. არანაირი რწმენა, სიბრალული, სიყვარული.. ეს ყველაფერი უბრალოდ სულელი ხალხის მოგონებული ილუზიაა. სანამ ცოცხალი ხარ აკეთე ის რაც ყველაზე მეტად გაგისწორდება.. ნუ ინანებ იმას რაც ძალიან მოგწონს.. ის რაც აკრძალულია ყველაზე დიდ ხიბლს და სურვილს იწვევს..

დაპირება

დაღლილი დავბრუნდი, არ მახსოვს სადღც დავჯექი, ჩავესვენე
გამხმარი მუხის ძველ სკამს, გავითიშე, მაგრამ მომენტი არ მახსოვს, მასზე ვფიქრობდი, ღიმილიან თვალებზე, რომ შემომანათებს მაქვავებს, მადუმებს და კიდევაც მიპყრობს...
ბავშვია, მაგრამ მათშიც ხომ სულია, და ალბათ იმაზე წმინდა ვიდრე ჩემი დამძიმებულ სხეული დაათრევს და არ ვინ იცის როდემდის. რატომ არ შეიძლება შევიგრძნო მეც ის გრძნობა დედამიწაზე ყველა რომ იგრძნობთ, მინდა ავფეთქდე და ამოვიღო ის წმინდა რაც შერჩენია შიგნიდან სხეულს...
თუმცაღა დრო ისე მიდის, ისე მიფრინოვს, როგორც უგზოუკლოდ მოხეტიალე კაცი, ცარიელი ხელებით რომ იშენებს სადგომს, მხოლოდ ორისთვის და ის მეორე არასდროს არ ყავს გვერდით და მოვა და მოვა ისიც ელოდება ჩემსავით იმას...
ლოდინში დამთენებია დღეები, თვეები, და ვინ იცის რამდენი წელი გავიდა უკვე უზაროდ, რომ გავყურებ შარას და ის არ ჩანს,
მაგრამ ხომ დამპირდა მოვალო, და ალბათ მოვა, მოვა...



Welcome to Poezia.in, the leading online Verse site, where you can play a huge range of free online poem including anime Verse, detectiv, fetnez, Verse for kids, mobile Verse, iPhone Verse, Android Verse, Windows Phone, anime for kids, best Verses and many more. We pride ourselves on providing our users with original and rewarding content to keep them entertained. So if you are looking for movies for kids or to simply blow off a little steam and use up some time, feel free to enjoy all that we offer and return to play more great Verses.