ბედნიერი.(ნაწ.7)













_კარგი ამჯერად თავს განებებ.ისედაც ბევრი დრო დამაკარგვინე.
_მერედა ვინ გეხვეწებოდა?
_წავედი თორემ "ლიკუნას ვაწყენინებ"
ეს ორი სიტყვა გგამოკვეთილად მითხრა და ისევ წყალი შემასხა...
_ს**ი
გზა გავაგრძელე..უბრალოდ მივდიოდი,წვიმდა საშინლად წვიმდა,ალბათ ციოდა მაგრამ მე ვერ ვგრძნობდი.მტკიოდა საშინლად მტკიოდა.სული კიოდა.მე კი მივდიოდი.მივდიოდი მაგრამ სად???ამაზე მე თვითონაც ვერ ვპოულობდი პასუხს.უბრალოდ მინდოდა,მე ესე მინდოდა.უემოციოთ მივაბიჯებდი თითქმის დაცლილ ქუჩაში კაპიშონ ჩამოფარებული.ადრე წვიმა არ მიყვარდა..ეხლა???ეხლა უბრალოდ წვიმით ვსაზრდოობ...ადრე სიბნელის მეშინოდა...ეხლა? ეხლა უბრალო მიყვარს...მივაბიჯებდი და ვგრძნობდი ზიზღით ახსავსე თვალებს,რომელიც გვერდს მიწვავდა...უცებ შუა გზაზე დავიწყე სიარული...მესმოდა მანქანების სიგნალი,უწმაწური სიტყვები მარამ მე არაფერს არ ვაქცევდი ყურადღებას...ბოლოს გავჩერდი ჩავიმუხლე ცას ავხედე და ძალაგამოცლილმა მთელი ხმით დავიყვირე.
_რატომ?რატოომ?რატომ გავჩნდი ამჯოჯხეთში???რატომ გავჩნდი...ნუთუ მხოლოდ იმიტომ რომ გული მეტკინოს,ბოლოს,ბოლოს კი უბრალოდ ყველამ დამივიწყოს...რატომ ხდება ესე????როდემდე უნდა გავაგრძელე ესე ცხოვრება???
უცებ გონება დავკარგე.ვიგრძენი როგორ უსულოდ დავეცი მიწაზე...ცოტახანში სიგანალის ხმა გავიგონე და ფეხებზე თითქოსდა რაღაცამ გადამიარა და მეტი?
??მეტი არაფერი......უბრალოდ სახეზე წვიმის წვეთები მასველებდნენ...მესმოდა ხალხის ყვირილი და ბოლო ანოს ხმა გავიგონე.
_თამუნა....გეხვეწები გაახილე თვალი,გეხვეწები...
ანოს ხმა მესმოდა...მინდოდა თვალები გამეხილა,მეთქვა რომ კარგად ვიყავი და ჩავხუტებოდი...მაგრამ ამის ძალა არ მქონდა...მერე კი მერე აღარაფერი აღარ მახსოვს....რამდენიმე ხანში კი გონება დდამიბრუნდა....ხმა მესმოდა ყველაფერს ვგრძნობდი...მაგრამ უბრალოდ არ შემეძლო თვალების გახელა და განძრევა...სულ სულ ყოველთვის რაღაცეები ჩამესმოდა ყურში.... ყოველთვის ვიღაც უცნობ ქალს ვხედავდი რომელიც დამცინავად მელაპარაკებოდა და რაღაცაში მადანაშაულებდა...უბრალოდ მომელანდებოდა ქალი და მეტყოდა "ჰაჰ...მეტის ღირსი ხარ,მე შენ წამართვი,ჩემთვის უსაყვარლესი ადამიანი.ეხლა კი პასუხი აგე იმაზე რაც გგააკეთ" მეტი არაფერი მხოლოდ ეს სიტყვები ჩამესმოდა ყურში....ვიგრძენი ვიღაცას ცემი ხელი ეკავა და მოთქვამდა...ნეტა რა მჭირს ვფიქრობდი ჩემთვის...მინდოდა დამეყვირა მაგრამ არ შემეძლო...ამის ძალა არ მქონდა.უცებ საშინელი ტკივილი ვიგღზენი..თითქოსდა ვიღაცამ თავში რაღაც ჩამარტყა.უცებ თვალები გავახილე...ისევ ეს ამაზრზენი წამლების სუნი...ექთნები და ბექა..რომელსაც ჩემი ხელი ეჭირა და მოთქვამდა.მე დავიყვირე.
_ბექა გეყოს!!!
ბექამ გაოცებული სახით შემომხედა ვითომდა ეშმაკი დაინახა...და გარეთ გავარდა...ასეთი საშიში ვარ?გგავიფიქრე გულში..ამ დროს კი ოთახში შემოცვივდნენ..
_ვაიმე დედი.....როგორ ხარ?
_დედა???სენ რა მოსკოვში არ იყავი?
_ოთხი თვეა რაც ჩამოვედი...
_რამდენი???
_ოთხი...
_რააააა???
_ხო მანამდე კომაში იყავი..
_რა მოხდა?
ანომ დაიწყო.
_თამო არ დაიწყო ეხლა ისტერიკები...იცოდე ეს,ეს....
მეტი ვეღარ გააგრძელა და გარეთ ატირებული გავარდა..ყველაფერი უკვე პიკს აღწევდა,უკვე მეც ავნერვიულდი...
_რა ხდება???
ბოლო ხმაზე ვიღრიალე...ჩემთან დედაჩემი მოვიდა ჩემი ხელი დაიჭირა...
_თამო დედი...ეხლა ყველა მაგრად უნდა დავდგეთ..არავიტარ სემთხვევაში არ უნდა დაყარო ფარხმალი...შენ ამ ყველაფერს გადაიტან...
_ყველანაირი შესავლის გარეშე...
_არა მე ვერ გეტყვი არ შემიძლია...
ეს მითხრა და დედაც ატირებული გავიდა.
_რა ხდებააა....
ბოლო ხმაზე ვღრიალებდი...ადგომა დავაპირე მაგრამ...ფეხებს ვეღარ ვგრძნობდი....წამოდგომა ვცადე და უცებ იატაკზე აღმოვჩნდი....ფეხებს ვერ ვანძრევდი...აი ეხლა კი მივხვდი რაც ხდებოდა...ყვირილი დავიწყე...ამ დროს ოთახში მამაჩემი და ბაჩო შემოვარდა ჩემს დანახვაზე ორივე გამოიქცა და ლოგინში ჩამაწვინეს...მე ხმას არ ვირებდი..უბრალოდ უბრალოდ ცუდად ვიყავი..აი თურმე რას მიმალავენ..რა მოხდა..მაგრამ როდის რატომ???რატომ დამემართა?უცებ დავფიქრდი და გამახსენდა..მანქანების სიგნალი...ფეხების ტკივილი და ბოლოს იმ ქალის სიტყვები...თქვი გადავაბრუნე და უბრალოდ ჭერს მივაშტერდი....ტირლითაც ვერ ვტიროდი..თითქოსდა ცრემლი შემშრობოდა....ამ დროს ექიმმი შემოვიდა...
_ექიმო იქნებ მიხდა რა ხდება???
_ეხლავე მოგახსენებთ...თქვენ ფეხზე მანქანამ გადაგიარათ და სამწუხაროთ თქვენ ინვალიდის ეტლით მოგიწევს გადაადგილება.ამავდროულად დიდი სტრესისი გამო ნერვული აშლილობა გგაქვთ რის გამოც ხუთი თვე კომაში იყავით....და კიდევ თქვენთვის არავითარი ნერვიულობა არ სეიძლება რადგან თქვენ სეიძლება ისეთი დაავადება გაგივითარდეთ რომ ნერვული აშლილობა უკვე სერიოზულ შედეგამდე მიგვიყვანს და ყოველგვარი სულ მცირე ნერვიულობის შემთხვევაში დაგეწყოთ გულის წასვლა და ცხვირიდან სისხლ დენა...თუ ესე მოხდა ერთხელ მაინც თქვენ ეს გაგივითარდებათ და ყოველთვის ესე დარჩებით...ეს ყველაფერი იმის ბრალია რომ თქვენ თვითმკვლელობა სცადეთ და ბევრი სისხლი დაკარგეთ.ამის შემდეგ შენ კი ყველანაირად უნდა ეცადო და ამ ყველაფერს გაუმკლავდე...
ეს მითხრა და გავიდა..მე განადგურებული ვიყავი...სიკვდილი მინდოდა....თავი არარაობდ მიმაჩნდა...ესე ყოფნას მერჩივნა საერთოდ მოვმკვდარიყავი...



არ ჩამქოლოთ feel ღირს გაგრძელება?
Нравится
თქვენ არ ხართ რეგისტრირებული საიტზე გთხოვთ გაიაროთ რეგისტრაცია.
  • მომხმარებელი
  • ავტორი: ani2013
  • 5 октября, 22:10
კი ოღონდ ძაან არ დააგვიანო თორე აზრი ეკარგება წაკითხვას
  • მომხმარებელი
  • ავტორი: mari13
  • 5 октября, 23:10
კი გააგრძელე და ეს გოგო ფეხზე დააყენე :D
  • საიტის სტუმარი
  • ავტორი: Baby♥
  • 6 октября, 13:10
mari13,
დღეს გავაგრძელებ :)
საიტზე კომენტარის დასაწერად გთხოვთ გაიაროთ რეგისტრაცია.
DLE 9.3. . .