მივდივარ და მიმაქვს შენი ფიქრები...

მოვედი შენთან,რომ გაჩუქო ვარდი!
ბევრი გიმღერო გიტარის ფონზე...
გთხოვ,მომისმინე და გამომართვი.
წასვლა არ მინდა უშენოდ გთხოვ მე...

სადღაც გავიდა დღეები და ჩვენს შორის ჩადგა დრო.
ისევ იგრძნობა წამები და მოგონებები ხომ?!
მე რომ სიმღერას დავიწყებ და შენ შემომხედავ კვლავ!
გაგახსენდება დღეები და ჩვენი სიმღერის ხმა...

აკრძალული სიყვარული

როცა აკრძალულ სიყვარულს ეტრფი,
და როცა გიყვარს თხემიდან ტერფით.
როცა ცას წვდები გაშლილი ფრთებით,
და როცა გიღირს ცხოვრება ერთ დღით.

არ გაცივდეო - შვილს სწერდა დედა.

ქუჩაში ვნახე დახეული დედის წერილი,
ავკრიფე კრძალვით,უეცარი ვიგრძენი სევდა,
სულ ორი სიტყვა იყო ბედად გადარჩენილი,
არ გაცივდეო - შვილს სწერდა დედა.

შური ხომ იძია ჩემმა სიყვარულმა

შური ხომ იძია ჩემმა სიყვარულმა,
სხვა სიყვარულები მეტს რას დაგმართებენ,
ზეცა დაგანახა, სადაც სიხარულით
შენი ვარსკვლავები აღარ ანათებენ.

მიყვარხარ

მინდა გიყურო მძინარეს ღამით
და ყოველს დილას გზა დაგილოცო,
მინდა,რომ ვგრძნობდე შენს გულის ფეთქვას
და შენს სუნთქვას ჩუმად ვუსმინო.

მაპატიეთ ქალბატონო მაპატიეთ...

სექტემბერმა გაიტაცაა ისევ ფიქრი..
დღესაც წვიმას ელოდება თქვენი მზერა...
რად მიხსენებთ?? ქალბატონო, რატომ მიცდით??
თქვენ ხომ მე არ მიმიჩნიეთ ბედისწერად??..

ახლა თითქოს სულ სხვა დროა, სულ სხვას გხედავთ...
წაშლილია თქვენს მზერაში სიამაყე ..
ვერ გავბედავ გულწრფელობას ვერ გავბედავ...
რომ ხმამაღლად მოგახსენოთ სინამდვილე...

ოთო გურგენიშვილი ქართველი ახალგაზრდა გმირი

მთვარიან ღამეში იერით პოეტის,
შეშლილი სახით და მარაზმით.
ნამიან ბალახში თაბახის პოემით,
ვკითხულობ კარიბჭის დარაზვით –

იცლება ცა და სისხლიან სხეულში
საყელოს მომეხვია უხამსი ვენები.
საჩემო კალამით გესლიან რვეულში,
გაწიეთ მეფეო ცოდვილი ხელები.

სიკვდილის ნოტი

შენ რომ მოკვდები შენგან დარჩება
მხოლოდ სული და სამშვინელი
სული ასტრალში აირეკლება,
მოგონებები განვლილ დღისანი.

მერე გავხდები მუნჯი...

დღეს მინდა ვიყო წმინდა,
ახალშობილის მსგავსი,
ო, იცი როგორ მინდა,
ცოდვებს, მოვფინო ხავსი.
ო, იცი როგორ მსურის,
განმარტოება ბედთან,
ცოდვით აღვსილი სულის,
მსხვერპლად შეწირვა ღმერთთან.

,,დუდი,, დღეს იცი? (ბესარიონი)

დუდი, დღეს იცი? მომენატრა შენი თვალები,
ბაღის კიდესთან, მოსეირნე ბიჭი პატარა,
გამოვიარე შენი გზების, დღეს ნაკვალევი,
გზები, რომლითაც ბედისწერამ, გულით გატარა.
შენ დედამიწის ანგელოზო, შვილო სამოთხის ,
იცი რამდენი დაგვიტოვე, დარდები მოთქმის,
შენთვის დაფრქვეულ, ცრემლთა გროვას, ზეცაც, ვერ მოთვლის,
წმინდა სანთლები, დაგვინთია, დროდადრო ლოცვის.