ფულით ნაშოვნი სიყვარული..

არვარ პრინცი და არმაცვია რკინის ზმანები
მე თქვენაირ ძვირადღირებულად არ ვიზმანები
არმაქვს ფული რომელიც მამდიდრებს
მაგრამ ვიცი სიყვარული რომელიც მაგიჟებს
არმაქვს სული ბინძური როგორიც თქვენია
მაგრამ მაქვს გული რომელიც თქვენი გადამრჩენია,...

რაღაც მომენტში ღმერთს უარყოფ და კვდები მანამ

შენ იწყებ წერას,თუმცა ხვდები სულაც არ გინდა
მაგრამ ცდილობ რომ,ამით ყველა სევდას გაექცე
აღარაფერი დაგრჩენია საერთოდ შინ, და...
გინდა დაცალო ,სანამ ტვინში სისხლი ჩაგექცეს.
ჯდები სარკმელთან,ისე სუსტი,ისე ნატანჯი
რაფას ეყრდნობი იდაყვებით,სიმძიმით მთელი
დროგამოშვებით სუნთქავ ღრმად და მძიმედ აბოლებ
სანამ ფილტვები გათიშულა და აღარც ელი...

გულიდან ამოსული

როდემდე ვმალო ჩემი ცრემლები,როდემდე?
კოშმარს დაემსგავსა ჩემი ცხოვრება
ნუთუ ბედნიერი ვიქნები ოდესმე?
ფიქრში დამიღლია,ჩემი ოცნება

* *

ამინდი თუ ღრუბლებს სიყვარულს გაუბამს,
მზე ჩავა გაცდება გრძნობების დარაბებს,
შენ ისევ აგრძელებ წვიმაზე საუბარს,
მე ისევ გისმენ და არ ვამბობ არაფერს.

ახლა ჩემს სამყოფელს უხდები რატომღაც

ახლა ჩემს სამყოფელს უხდები რატომღაც,
მაგ შავი თმებით და მყვირალა თვალებით,
სიგიჟეს ვუწოდებ ყველა შენს გამოსვლას,
შენს სულში ვიცქერი ფიქრთა მდუმარებით...
ახლა შენ ახლოს ხარ,ჩემს გულთან ვიცი და
შენს ყოველ ნაბიჯში ვხედავ იმ სიმწიფეს,
მზის სხივი,რომ ალღობს გაყინულ მიწას და
ადამის დროიდან ვიჩემებთ სიგიჟეს...

უსათაურო

ავბედითი ღრუბლებს ვამჩნევ ცაზე,
ნიაღვარად ცრემლი მდივა თვალზე,
გაღვივებულ სიყვარულის მსგავსად,
მზის დანახვას ისევ ისე ვნატრობ.

უფერულ დღეს მზიანი დღე შთანთქავს,
ეკლიან გზის დასასრულის მზგავსათ.
ახლა როცა ამ სტრიქონებს ვქარგავ,
გულში სევდას ხელოვნურად ვმალავ.

პოეტთა ნატვრა

მე არ დამიძრახავს არც ერთი პოეტი,
რომელიც ლოთობით ცხოვრებას კარგავს,
როდესაც,სულის ემოცია გამოაქვს ნაზად,
კალამით;ნაფიქრალს,ნააზრევს ხატავს.

მე ანგელოზი გამიჩნდა ხატად,
თუ სიზმარია?!დავრჩები სახტად,
გულის კარნახით თუ ვივლით მარად,
მკვდრეთით ავღსდგები,დავტოვებ ნამატს.

* * * *

შენ ხარ ოცნება, ხარ, საოცრება
ქვეყნიერების უტყვი მშვენება,
ვიდრე შენა ხარ, მშვენიერებას არ ემუქრება გადაშენება
ყველა მხატვრის და ყველა პოეტის
მუზა ხარ შენ და გულის დიდება

* * *

მზიან ამინდში ხის ძირას ვზივარ
მცხუნვარე მზის ქვეშ ჩრდილს ვაფარები
ნეტავ სადა ხარ რატო არ ჩანხარ
მე ხომ მზე არ ვარ რომ მემალები.

მე წამოვწვები მწვანე მინდორზე
ფოთლებს ავხედავ ნაზად შრიალებს
მე ხომ არ ვიცი უშენოდ როგორ
რით მოუარო გულის იარებს.

* * * * *

ტანო სადარო ზურმუხტის და უცხო გიშერის
შენ ამამღერე შენ შემყარე გეძნობათა სენი
და შენით სნეულს სხვა ვერავინ მე ვერ მიშველის
ნეტავ გესმოდეს ეხლა რას ვგრძნობ, სულში რა მივლის