* * *

მზიან ამინდში ხის ძირას ვზივარ
მცხუნვარე მზის ქვეშ ჩრდილს ვაფარები
ნეტავ სადა ხარ რატო არ ჩანხარ
მე ხომ მზე არ ვარ რომ მემალები.

მე წამოვწვები მწვანე მინდორზე
ფოთლებს ავხედავ ნაზად შრიალებს
მე ხომ არ ვიცი უშენოდ როგორ
რით მოუარო გულის იარებს.

* * * * *

ტანო სადარო ზურმუხტის და უცხო გიშერის
შენ ამამღერე შენ შემყარე გეძნობათა სენი
და შენით სნეულს სხვა ვერავინ მე ვერ მიშველის
ნეტავ გესმოდეს ეხლა რას ვგრძნობ, სულში რა მივლის

"შენ ჩემი მდუმარე ტაძარი იქნები"

არ ვიცი რა უთხრა უშენოდ გაზაფხულს..
ან როგორ ვიხარო ეულმა მერცხელბით..
შენს კოცნას ვინატრებ სიცოცხლის დასასრულს..
და თვალთა დახუჭვას დედოფლის ხელებით..

(ჩემ)ეული ლექსი

სიცოცხლეში მუდამ მქონდა სილამაზის
აღქმის განცდა,
არასოდეს არ ვეძებდი მე კუნძულებს
დიად განძთა

თუ კი ოდესმე

თუ კი ოდესმე შეიტყობთ, რომ უკვალოდ გავქრი,
აღარ დავეძებ აღარც ახლობლებს, არც მშობელ მიწას,
არ დაიჯეროთ, მომიძიეთ ყოველ თქვენგანში,
რადგან უკვალოდ არ დავტოვებ მე დედამიწას.

სულის ძახილი

იცი ახლა სად მინდა ვიყო?
კლდის პირზე, არწივის ბუდესთან ახლოს...
იცი ახლა რა მინდა ვიყო?
ფრინველი, უსაზღვრო ზეცასთან ახლოს.

და გეფიცები სიყვარული თურმე არ კვდება

ყველა შენს ფოტოს დავიდებდი სასთუმალს ახლოს,
რომ არ მახსოვდეს შენი სახის ცბიერი ტოკვა,
შენი ცხოვრება ახლა თავზე ყინულად მათოვს
და მე არ მესმის სიყვარულის, თითქოს რომ მოკვდა...

სამყაროსავით ბერდება გულიც.

ვერაფრით გეტყვი როგორ მიყვარდი.
შენ საარსებო იყავი წამი
და როგორც ბაღში წითელი ვარდი,
მე სიყვარულის ყვავილად მწამდი.

მიწამებ ვითომ?!...

ჩემი კედელი ,ჩემი რწმენა რომ დაანგრიე
ამის მერეა ამ კედლებში მე ვზივარ თვითონ,
ხანდახან ვფიქრობ გაპატიო ყველა შეცდომა
მაგრამ,სიყვარულს დაიჯერებ?!...მიწამებ ვითომ?!
ახლა ყველაფერს სხვა გემო აქვს,სხვა არომატი
სათქმელი უფრო მეტია და არც არის რადგან,
უკვე ტკივილი შევიკეცე მე ჩემს სხეულში
შენ კი მარტო ხარ ,მელოდები მაგ ღია კართან.

სასაფლაო ის ადგილია, სადაც...

სასაფლაო ის ადგილია
სადაც სიკვდილის მერე
არაფერი არ რჩება
რაც კი ოდესმე გაგაჩნდა
ყველაფერი ქრება...
როცა კვდები მიდიხარ უფალთან
მეგობრები გახსენებენ
თითქმის ყველა სუფრასთან..