ისევ შენზე მონატრება ათევს ღამეს

გულში ისევ სევდის ფარდა ჩამოეშვა,
სულში ისევ მონატრების რეკენ ზარებს,
მოლოდინში რამდენი დღე გაილია
კიდევ რამდენს მივუხურავ სევდის კარებს.

უკაცრავად... ქალბატონო... შემიყვარდით...

მაპატიეთ, ქალბატონო, სიყვარული...
მერე მზერის აპარება მკერდზე... მორცხვად...
თუ ქვეყანა ჩალით არის დაფარული
იცით, წვიმის გადავლამდე არ ღირს მოცდა

ცხოვრება მშვენიერია...

ჩემის სარკმლის წინ წვიმის წვეთები ეცემა,
ისევ მიყვარხარ, შენს მაგივრად გრძნობები მეხვევა,
ასე დათრგუნულს, მოგონება მამხნევებს მხოლოდ,
მაინც გიპოვი, მაგრამ არ ვიცი როდის, ან როგორ...

იცი?!… შემეშალე ერთხელ, ახლა მოგაგენი ვიცი…

მთელი ცხოვრებაა გეძებ,
მთელი ცხოვრებაა გნატრობ,
იცი?!… შემეშალე ერთხელ,
ახლა მოგაგენი ვატყობ.
აი, ის ღიმილი სადაც
ერთ დროს დავიკარგე უკვე,

♥♥♥

მე ქუჩაში ჩემს წილ სითბოს ვმათხოვრობდი..
რა ვიცოდი თუკი სხვებმა მიითვისეს..
სანამ ჩემთვის,სიბნელეში ვმარტოობდი
ჩემი წილი ყველაფერი მიისყიდეს...

* * * *

რაზმებად შევკარი დაჭრილი გულები,
გარდაცვლილ იმედებს სანთელი დავუნთე,
ლოცვით გავაცილე მზედაკარგულები,
ქვესკნელის შიშები უბეში გავუთბე.
განწყობა შევცვალე ისევე განწყობით
და სარკმლის რაფაზე ვარდები დავაწყვე,
სიცოცხლე ვამხილე მომავლის აწმყოში,
აწმყო კი წარსულის ჩანთაში ჩავაწყვე.

ღამევ, მაპატიე!

გაშავთეთრებული ფიქრებს ვემონები
ისე მოიპარა ძუნწი განთიადი.
ერთი უფერული ღამეც ენანება,
ვეღარ გაიმეტა ჩემთვის ეს წყვდიადიც.
უკვე უფერობა სულში შემომიჩნდა,
ან რას მივაწერო? ან ვის დავაბრალო?

ზოლიანი ჩემოდანი...

მე ხვალ მივდივარ და მარტო გტოვებ
რაღაც განწყობა მაქვს სევდიანი
ოთახს სიმაღლეში დაეტოლა
ჩემი ზოლიანი ჩემოდანი
უკვე ყველაფერი ამაოა

გულო მოწყენილო... გულო სევდიანო...

გულო მოწყენილო... გულო სევდიანო...
გულო რამდენჯერ ჩუმად ცრემლიანობ.
რამდენი დარდი ეტევა გულში ..
ღმერთო მიეცი ამ გულს შეძლება.
გული პატარა... მაგრამ ვრცელია,
ოი, რამდენი რამის მთქმელია...

ქუჩაში ერთხელ

იცი როდესაც მე დაგინახე
ქუჩაში ერთხელ, იქვე გზისპირას
თვალებს ცრემლი მოადგა წამით
სულის სიღრმეში რტოლვით და მალვით

ეს ცრემლი იყო დასაბამისი
დიდი გრძნობების აპოკალიპსი
ბედნიერების გზის დასაწყისი
და სიყვარულის პანორამისი