პატარა გოგოს მამიკო უყვარს...

არ აპანტურებს მურია ყურებს,
არ აფახულებს თოჯინა თვალებს,
პატარა გოგო სარკმელს გაჰყურებს:
უნდა მოვიდეს მამიკო მალე.

მხიარულ ქუჩებს მოწყენით უმზერს,
პატარა გული ვერ უძლებს ლოდინს,
პაწია ხელებს შემოჰკრავს უცებ:
- მამიკო მოდის!..
- მამიკო მოდის!..

„ ინანებ “

ინანებ, ერთ დღეს უჩემობას მართლა ინანებ!
მოგენატრები! დამიჯერე მწარედ იდარდებ...
ერთ დღეს შეგიპყრობს უჩემობის ძლიერი სენი,
აღარ გიშველის იმის თქმა, რომ შენა ხარ ბრძენი!

ინანებ, ალბათ, იმ მძიმე წუთს, როცა დამკარგე,
ხელი გამიშვი და ეს ბედიც თავად განკარგე...
გახსოვს? შენს გულში ჩემი გულიც ძგერდა აქამდე,
სიცოცხლე არა! შენ ცხოვრების აზრი დაკარგე!

ამ ქუჩის ბოლოს

ამ ქუჩის ბოლოს,
ამ ქუჩის ბოლოს,ორი მოხუცი ცხოვრობს,
მათი სახლ-კარი მარტოობისგან
დამსგავსებია სოროს.
ცაში ღრუბლებად გადაიშლება,
ქვეყნის ოთხივე კიდეს,

​​ნუ მკითხავთ... ნურაფერს ნუ მკითხავთ

​​ნუ მკითხავთ... ნურაფერს ნუ მკითხავთ...
მე დღეს ვეყრები სამყაროს...
ვერ ვპოვე აქ ჩემთვის ადგილი...
ვერ ვპოვე მე სულის მალამო.

ფიქრებმა დამიპყრო თავიდან,
ღმერთო... რა სუსტი ვყოფილვარ,
მეგონა მე ჩემი ძალებით...
სამყაროს ხელებზე დავისვავ

უცნაურია

უცნაურია, შეყვარება გამვლელი ქალის
უცხო სხეულის გაღმერთება, წამებში თუნდაც.
ასე უეცრად, გაჩერება წვიმის და ქარის
ასე უეცრად მონატრება, სულ ბოლო სუნთქვად.

​ უცნაურია, უმიზეზოდ ეფერო თითებს
უცნაურია დანახვისას მიყურო ურჩად.
დიდი ძალა აქვს მონტრებას, ვაი რომ ფიქრებს
არ შეუძლია გააცდინონ, დრო ბრმად და ფუჭად.

არ იდარდოთ

ნუ იდარდებთ, ამ ტკივილსაც გადავიტან,
ძალა შემწევს მოგიტევოთ შეცდომები.
მე არ ვიცი ცხოვრების გზა სად წამიყვანს,
ნუ გგონიათ, რომ მე თქვენგან მეტს მოველი.

ნუ იდარდებთ, მე შევძლებ და წამოვდგები,
არ დავუხრი თავს ამ მძიმე განსაცდელებს.
მერე რა თუ გული კვლავაც მომიკალით,
უფლის მადლი ვიცი თავს არ დამანებებს.

ნუ ამწევ, საშინლად მაშინებს სიმაღლე

სიმაღლე მაშინებს, ნუ ამწევ იქამდე,
ჩამკიდე ხელი და თვალებში შემოდი.
სიზმრებად კი არა, ცხადში მსურს გიყვარდე,
რამეთუ ახდენილ ნატვრებად გელოდი.

დავხურე ოცნების ფერადი წიგნები,
აღარ მსურს მტირალა ბავშვივით მჯეროდეს,
შემხედე, უფრთოდაც ღიმილით ვინთები,
მიუშვი სიყვარულს მიწაზე მღეროდეს.

ჰეი, სიყვარულო, ღერძო დედამიწის

ჰეი, სიყვარულო, ღერძო დედამიწის,
ჰეი, სხვანაირო ფერის გაზაფხულო,
მადლი შენეული, მხოლოდ გულმა იცის,
დილის გათენებავ, ჯერ არ–დანახულო.

სისხლად მოვარდნილო, გულზე გადასულო,
ტვინზე გადმოღვრილო ჟინო, მწველი ვნების,
ყველა უიმედო წამის დასასრულო,
სატრფოს აღტაცებულ მზერის მორჩილების.

ა,ეს კითხვები თავში ტრიალებს

სად ხარ?რას შვრები და რას აკეთებ?
ა,ეს კითხვები თავში ტრიალებს
და უშენობა წუთში ყოველ წამს,
ჩაფიქრებულ გულს,სულ მიფრიალებს.

ასე შორსა ხარ,სადაც ვერ გხედავ,
სადაც არ ვიცი ნაბიჯი შენი,
მაგ სამყოფელში მხოლოდ ირიბად
ფიქრები გწვდება ხანდახან ჩემი.

თოვლი მოვიდა მარიამ

ცისარტყელები ცეკვავენ ცისფერ და ცვრიან ცაზე,
შვიდივე ფერი თეთრია, შვიდივე ფერი მშვიდი..
თოვლი მოვიდა მარიამ, თოვლი შენს გაშლილ თმაზე
წვიმად იქცევა და უკან ცვრიანი ცისკენ მიდის...
თოვლი მოვიდა მარ !