ჩემო თოჯინავ...

მე გავიზარდე როგორც არასდროს
და შენ, ბავშვობის დარჩი იმ წლებში...
დრო რომ სურვილებს არც კი სდარაჯობს,
როცა, სულია ზეცის შვიდ ფერში...
ჩემი ცხოვრება ისე გაფრინდა,
ბუმბულს ვერ ვითვლი ახლაც მის ფრთებში,
თუმცა, სიცოცხლეს ვსუნთქავ წამიდან,
ჩემი გული ძგერს კვლავაც მის ხმებში...

ახლა ვაღიარე,ის,რაც არ მითქვია!

გიჟად შერაცხილი სულის აკორდები
ისევ პოეზიის მწვავე არითმია,
სასმელს აყოლილი,ლექსად ნაბოდები
ახლა ვაღიარებ,ის რაც არ მითქვია!

ნეტავ სხვა ვიყო…

ნეტავ სხვა ვიყო…
უცხო მგზავრი, უცხო ქვეყნიდან…
ვიცი გიყვარვარ და ეს გრძნობა დღემდე გაწვალებს…
მინდა შეგეძლოს,
ამომშალო შენი გულიდან…
მაგრამ, ვერასდროს გაამთელებ გულის ნაპრალებს…

თვალებს ცრემლები ისევ ესტუმრა...

თვალებს ცრემლები ისევ ესტუმრა...
გულს კი მოაწყდა დარდი,
ცა მოიღრუბლა ალბათ იწვიმებს...
ჩემს ცრემლებს წვიმა წაშლის.
გავყვები მერე წვიმიან ქუჩას...
როგორც მიყვარდა მაშინ...

ისევ შენზე მონატრება ათევს ღამეს

გულში ისევ სევდის ფარდა ჩამოეშვა,
სულში ისევ მონატრების რეკენ ზარებს,
მოლოდინში რამდენი დღე გაილია
კიდევ რამდენს მივუხურავ სევდის კარებს.

უკაცრავად... ქალბატონო... შემიყვარდით...

მაპატიეთ, ქალბატონო, სიყვარული...
მერე მზერის აპარება მკერდზე... მორცხვად...
თუ ქვეყანა ჩალით არის დაფარული
იცით, წვიმის გადავლამდე არ ღირს მოცდა

ცხოვრება მშვენიერია...

ჩემის სარკმლის წინ წვიმის წვეთები ეცემა,
ისევ მიყვარხარ, შენს მაგივრად გრძნობები მეხვევა,
ასე დათრგუნულს, მოგონება მამხნევებს მხოლოდ,
მაინც გიპოვი, მაგრამ არ ვიცი როდის, ან როგორ...

იცი?!… შემეშალე ერთხელ, ახლა მოგაგენი ვიცი…

მთელი ცხოვრებაა გეძებ,
მთელი ცხოვრებაა გნატრობ,
იცი?!… შემეშალე ერთხელ,
ახლა მოგაგენი ვატყობ.
აი, ის ღიმილი სადაც
ერთ დროს დავიკარგე უკვე,

♥♥♥

მე ქუჩაში ჩემს წილ სითბოს ვმათხოვრობდი..
რა ვიცოდი თუკი სხვებმა მიითვისეს..
სანამ ჩემთვის,სიბნელეში ვმარტოობდი
ჩემი წილი ყველაფერი მიისყიდეს...

* * * *

რაზმებად შევკარი დაჭრილი გულები,
გარდაცვლილ იმედებს სანთელი დავუნთე,
ლოცვით გავაცილე მზედაკარგულები,
ქვესკნელის შიშები უბეში გავუთბე.
განწყობა შევცვალე ისევე განწყობით
და სარკმლის რაფაზე ვარდები დავაწყვე,
სიცოცხლე ვამხილე მომავლის აწმყოში,
აწმყო კი წარსულის ჩანთაში ჩავაწყვე.