მომშივდა...

მომშივდა შენი სიტკბოება თაფლივით მსუყე,
ათრთოლებულ კანზე სისათუთით ნაზი შეხება,
ხელჩაკიდებული ქუჩაში სეირნი,
შუნთქვის შერწყმა და ნეტარების მომჰგვრელი მოალერსება.

ჩემი თვალით დანახული

ჩემი თვალით დანახული ცხოვრება,
წამიერად, წუთიერად ორთქლდება,
სიგარეტის ნამწვავივით ბოლდება,
ბოროტება ჩვენს გულებში გროვდება.

აბსურდული სიტყვებით დავიწყოთ,
ცხოვრება თავიდან ავიწყოთ,
ეს გრძნობა შუაზე გავიყოთ,
სიკეთე გულებში ჩავიწყოთ.

* * *

ისევ ვარ ფიქრებში ჩაფლული
ისევ ისე მომნატრებიხარ თურმე
წახვედი და წაიღე ჩემი მეორე მე
ნახევრად დავრჩი მომღიმარი და სევდიანი

მენატრები იმაზე მეტად ვიდრე ადრე
არასდროს ვამხელდი გრძნობებს
რა ვაქნა თუ ასეთი ვარ?
ვერ შევიჩვლები ვიქნები ასეთი

მე ვაფრენ !

რიონი ჩუმად მიათრევს ტალღებს
ღამის ნიავი ქალაქს ამშვიდებს
მაგრამ სიცივე მაინც იგრძნობა
თითქოს სითბოსთან არ თმობს ასპარეზსს
ჩემი გონებაც ალბათ ასეა
გაურკვეველი ოცნებით სავსე

უშენოთ არ მინდა

უშენოთ არ მინდა,ფოთლები გაყვითლდა
ტანში გამიარა უჟმურმა ამინდმა
მერე ხმა დაირხა ქალაქი აყვირდა
ლამაზ ქალს ვიღაცა სიყვარულს დაპირდა

ამდენი სიცრუე სიყალბე არ მინდა
ამ აურზაურში ცხოვრება არ გავიდა
ვიღაცა ავიდა ვიღაცა ჩავიდა
ვიღაცამ ცხოვრება დატოვა წავიდა

* * *

ნეტავ ჩემს ყურთან სუნთქავდე ახლა
და არასოდეს არ შევიცვლები
ნეტავ შენს სურნელს ვგრძნობდე დილიდან
და თუნდაც ღამით გარდავიცვლები....

ნეტავ ჩემს მკერდზე ვგრძნობდე შენს ხელებს
კოცნით გამთბარი რომ გაქვს თითები
თუ ლეგენდაა ეს სიყვარული
მაშინ შექმენით ჩემზე მითები

ნეტავ არ დამეძინა

სიკვდილი შავი სიბნელეა
სიცოცხლე ფერადი
ჯოჯოხეთი წითელი სამოთხე თეთრი
ირჩევ მხოლოდ ერთს

მეგობრობა ჩაბარდა წარსულს
სიყვარული წაიღო წყალმა
მოწონება ყველაფრის დარჩა ოცნებად
არაფრის ხალისი არაფრის კეთება

* * *

მაინც შენმა მონატრებამ მომიარა,
ისევ შენი მომიფრინდნენ ოფოფები...
მე ცხოვრება გადამექცა ბოდიალად...
ან თვითონ ვარ მაწანწალა – მოწოდებით!

ნუ ელი, რომ ჩემს ლექსებში მოვა წვიმა
და უნაზეს ოცნებებით დაგასველებს...
ცელიანმა კაცმა თუკი გამიღიმა
მხოლოდ შენი მონატრება გამაჩერებს...

* * *

სიგარა, საფერფლე, გრძელი თითები,
წითელ მანიკიურზე შეხლილი ბოლი..
ირგვლივ გაბნეული მისი ნივთები
და უძილარი თვალების ფონი.

ბედნიერება ყვითელ ქაღალდზე,
მაღალი ჭიქა სავსე ღვინოთი..
"ცხოვრება უკვე არრად მანაღვლებს"
_სულში შფოთავდა გალაკტიონი.

აი იმ დღეს როცა შენგან წავალ

აი იმ დღეს როცა შენგან წავალ,
აი იმ დღეს როცა გეტყვი მორჩა
დავამთავროთ ყველაფერი, ვითომ
არც ყოფილა არაფერი რომ ვთქვათ….

დავივიწყოთ ყველაფერი ისე
გაზაფხულზე რომ გვაწვიმდა მაშინ,
არაფერი აღარ მითხრა შენზე,
არაფერი… თუ მიპოვნი სხვაში