როცა ყველაფერს ვარქვი სურვილი

როცა ყველაფერს ვარქვი სურვილი,
ყველა სურვილიც მოვისურვილე
და ეს ცხოვრება, ოქროცურვილი,
მკვდრისფერი გახდა.

წითელი ვარდი

წითელი ვარდი
რომლის ეკლებზეც
ცოდვანარევი სისხლი მოწვეთავს
სისხლი გულისა და სისხლი ხორცის
დამპალი ხორცის ჩვენ რომ შეგვმოსავს.

იაშკარავა განგების ზრახვამ

იაშკარავა განგების ზრახვამ.
გამჟღავნდა სიტყვა. სიტყვა იდეა.
უთხარი ყველას, ვისაც კი ნახავ,
თურმე სიზმარნი არსად მიდიან.

მღუპავს სიყვარული-დედა.

წლებმა საათივით ჩაიარა,წლები საათივით მდევდა,
დრომ რა უცაბედად გაიარა,გრძნობის ყველა წამი დედა.
რადგან ბოროტებად ჩამეკირა,გულში კლდედ ქცეული სევდა,
მთელი დღეები და ღამეები,მუდამ მეყვარები დედა!

მეზიზგება...

შავი ღრუბელი ისევ ჩამოწვა
ერთმა მეორე ისევ ატირა
გულიდან სიტყვა გრძნობით ამოთქვა
და თვალებს ცრემლი ისევ ასცილდა

შეშლილთა სახლში ცხოვრობს სიჩუმე

შეშლილთა სახლში ცხოვრობს სიჩუმე,
კედლის ჩრდილები რაღაცას დავობს.
გადაჭრილ ვენებს ენდობა თურმე
ის, ვინც გაექცა ცხოვრების ჭაობს.

მ ძ უ ლ ხ ა რ ს ი ყ ვ ა რ უ ლ ო..

სად არ გძინებია სიყვარულო?!.
რა არ გდებია სასთუმლად?!.
რამდენი ვინმე აცდუნე-
რამდენმა თვითონ გაცდუნა?!
ვის არ უძებნია ზეცაზე
თვალი დაკარგული ბეჭდის?!
ვის არ გასჩენია შენს გამო
განუკურნებელი ეჭვი?!

მე და ღამე

ეხლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, შუაღამე იწვის, დნება,
სიო, სარკმლით მონაქროლი, ველთა ზღაპარს მეუბნება.
მთვარით ნაფენს არემარე ვერ იცილებს ვერცხლის საბანს,
სიო არხევს და ატოკებს ჩემს სარკმლის წინ იასამანს.

ეხლა გიყვარვარ?

გენატრები??
ეხლა რაღა დროს მონატრებაა...
გენანები?
ეხლა რაღა დროს სინანულია

დამელოდე

დამელოდე, მე უთუოდ მოვალ შენთან,
გაკოცებ და ჩემსკენ ნაზად მიგიზიდავ,
არ იფიქრო, რომ სიშორით დრო გაჩერდა,
რომ ცხოვრების განთიადი მიიბინდა.