ქალი მაინც ქალია და...

მტრის წინ დგება, როგორც ხმალი
აწამებდნენ თუნდა;
ქალი მაინც ქალია და
მოფერება უნდა!

დღეს უღმერთოდ მიმატოვე

დღეს უღმერთოდ მიმატოვე
ისევ და ...
დამიტოვე სამახსოვროდ ფანქარი
მარტოობის დანაკლისებს მივსებდა
შემოქმედი : პოეტი ან მხატვარი.

როცა მე და შენ წლები გვაშორებს

როცა მე და შენ წლები გვაშორებს,
რაღა თქმა უნდა ეს საწყენია,
მაგრამ როდესაც ჩემს გვერდითა ხარ
იმ წუთზე ტკბილი არაფერია.

თავი ვეღარ გავანებე წერას

თავი ვეღარ გავანებე წერას,
ღარიბულად,ჩემთვის ვირითმები,
ვიცი,უკვე ვერ მივწვდები მწვერვალს,
გვიანია,მითეთრდება თმები.

ვერავის შევიყვარებდი

თუგინდ ჩემს ტანჯულ ცხოვრებას
მთლად აეხადოს ფარდა,
ყველაფერს შევძლებ ამქვეყნად
შენს დავიწყების გარდა!

არაფრით არ ჰგავს ეს დღე გუშინდელს

არაფრით არ ჰგავს ეს დღე გუშინდელს,
თუმცა ქუჩებში ისევ ქარია,
ისევ არ ვიცი რას შევუშინდე,
რა მტკივა, ანდა რა მიხარია.

,,მე მაინც მიყვარხარ!”

ეს უკვე მეექვსე ღერია ზედიზედ
და ისევ ვიშორებ თავხედ ცრემლს თვალიდან...
,,ცუდად მოგექეცი” – გამოვცრი კბილებში
კვლავ მოვსვავ ბრენდის და დავისხამ თავიდან...

მელაპარაკე

მელაპარაკე,
ულამაზეს
შენი ნოტებით...
შემომეშველე
ტკივილების
დამიწებაში...

ძალიან მალე იცლება ჭიქა

ძალიან მალე იცლება ჭიქა,
ძალიან მალე იღლება თვალი,
ძალიან მალე, ძალიან მალე
იცვლება აზრი, იშლება კვალი.

შენსკენ დამიჯერე აღარ ვიყურები!!

უკვე მოგონება მივეც ანათემას
უკვე დავივიწყე შენი სუსტი ტანი.
ღამის მარტოობას ისევ ანათებდა
ქუჩის მოწყენილი სველი შუქნიშანი.